“Borrelproat over TeamTrots en speelstersPotentieel.....”

Na afloop wilde ik wel eens zelf beginnen met aangeven wat mijn beeld en vooral gevoel over deze wedstrijd was. Verloren in punten met 7, in mijn gevoel mentaal gewonnen met minstens 8. Hihi, ja, wat kun je soms blij zijn met een wedstrijd die je dan toch in punten verliest. Eigenlijk heb ik dan ook een beetje verzaakt in het benoemen van mijn gevoel over de wedstrijd in 1 woord m.b.t het teamspel. Hierbij alsnog de herkansing; YEAHAAIIEGRRRRWHOEHAAYESSSSSS.

Een sterke tegenstander in met name een soepele basketballmotoriek en een lage mentale kracht.Ze waren blij met de 2 punten die ze mee naar huis mochten nemen. Het liet zien dat ze ons met de voor hun mogelijke inzet hadden bevochten (soms letterlijk) en het ze met moeite gelukt is. Het geluk was nu nog hunerzijde, want O wat zal het heerlijk zijn als de deksel in ons spel van de ring gaat in momenten van de strijd en we met 8 zullen winnen. Ze hebben het, blijkens hun terecht enthousiaste blijdschap na afloop ook gevoeld; door het oog van de naald...


We hebben een goed gevoel over de Teamprestatie en meer dan terecht, Strijdlustig tot de laatste seconde! Het is een kracht die we in heel veel wedstrijden hebben laten zien en wat ons heel veel gaat opleveren in de komende. Dat een deel van de speelsters minder tevreden was over de eigen prestatie is jammer, want zoals al werd gezegd; Als we zo tevreden zijn over ons teamspel, dan moeten er genoeg speelsters iets goed hebben gedaan! Toch? Het heeft wellicht ook te maken met inzicht in de potentie die speelsters hebben in dit team. Weet en inzicht hebben in eigen kunnen is essentieel, een heel belangrijk aspect dat we in de toekomst zullen gaan onderzoeken. Des te reeler dit inzicht, des te meer tevreden men kan zijn over het eigen spel als je dit ook ten toon kan spreiden in de wedstrijd. We heten niet allemaal Moniek en dat is maar goed ook. Sterker nog; dat is juist onze kracht!

We hebben het al eerder gedaan; een tegenstander het minst aantal punten laten maken in de gehele competitie tegen ons. Vorige week Celeritas en nu achtereenvolgens Flying Red. 42 punten max. mochten er in de eerste 33 minuten in, daarna was het klaar. De deur ging dicht en kregen we geen enkele score meer tegen, bijna 7 minuten lang! Dat onze defense de vruchten afwerpt is duidelijk. We ontwrichten door onze manier van verdedigen menig tegenstander en juist dat is wat ik voorsta, dus; dit bijven we doen en bouwen we uit. Ik heb maar eens een blik geworpen op de uitslagen van onze tegenstanders, alleen de topdrie laat anderen minder scoren dan wij (over het gemiddelde genomen). Dat we het dus goed doen maakt dit gegeven wel duidelijk.


Ik ben er echt heel Trots op dat we zo’n resultaat hebben kunnen neerzetten en ik verwacht dat we van ons hoofddoel dan ook zeker mogen zeggen dat we hierin geslaagd zijn! Dus maar eens een blik voorruit; de komende weken lekker eten aan de Kersttafel....

“Kersttafels en borrelproat met een appel en een ei......”


Hadden we ons vooraf niet voorgenomen dat we onze tegenstanders en vooral niet te vergeten trouw publiek! aan de kersttafel lieten roddelen over ons? Ja! En dat we hebben toegewerkt naar borrelproat over onze Strijdlust en groeiende Potentie is (naar verwachting en horen zeggen) zeker gelukt. Ik moet zeggen; ik liet me in mijn enthousiasme over onze gespeelde wedstrijd van gisteren ook even gaan. Moet ik met eerlijkheid zeggen dat ik mijzelf de kans ontnomen heb om iets positiefs te noemen over onze tegenstander, tenminst een deel. Jammer dat dit deel dan toch de boventoon voert. Voortaan maar weer strenger tegen mezelf zijn en vooral ons eigen (kerst)liedje beluisteren en meezingen.

Dat de ‘borrelproat’ positief voor ons zal uitvallen is een verdienste van het team, ik ben er Trots op! Dat we mogen meenemen dat geen enkele tegenstander ons zal onderschatten in het nieuwe jaar mogen we ook meenemen. Ze zullen er vol tegen aan moeten gaan, wil men nu nog van ons kunnen winnen. Voor de weken in het nieuwe jaar kunnen we, mogen we en zullen we vooral spelen met de gedachte dat we elke, ja elke, tegenstander willen en sommige ook zullen ‘opvreten’!!

Een mooi gegeven; als we de vruchten zullen plukken van ons harde werken en de iets makkelijke scores gaan verzilveren, dan kunnen we echt spreken dat we de appel plukken als die rijp is en het eitje eten als die gekookt is.Dat het echter geen ‘appeltje-eitje’ zal worden weten we nu ook wel,dus niet te zwaar tafelen in de komende weken, anders past er geen tegenstander meer bij om te verorberen....



Frans

Tussen Tevreden en Trots.....

Ik had een aantal doelstellingen voor deze wedstrijd in mijn hoofd voorbereid. De, naar mijn idee, moeilijkste had ik vooraf niet opgeschreven. De tegenstander onder de 50 punten houden, het was nog niemand gelukt in dit seizoen. Met veel ex ere-divisie speelsters en jonge aanwas (huidig ere-divisie U20) een team dat momenteel op een gedeeld eerste plaats staat. Dan mag je Trots zijn op dit resultaat! Er is hard gewerkt, vooral het dichthouden van de bucket is goed geslaagt. Het uitboxen komt er bij veel speelsters per wedstrijd meer in. Daarnaast is de rotatie al meer automatisme, hoewel we soms met 2 speelsters naar 1 aanvaller stappen en hier moeten we slimmer in worden. Een progressie waar we tevreden over mogen zijn. Er is nog steeds zichtbaar waar we op trainen.

Aanvallend blijven nog veel aandachtspunten. De passing, en vooral de manier waarop, blijft een trainingsskill dat vaak terug moet keren. We gaan al wel veel meer naar de basket en hier slimmer in worden is nu een nodige stap in de juiste richting. Een groei in ons E.Q. zal ons helpen. En nu hoor ik al gedachten; E.Q. is dat niet het quotient van de emotie? Ja, daarom maar even een verbastering ter hand genomen in de vrijheid die een schrijver zich kan toe eigenen. Ik doel op Effectiviteits Quotient, als we leren effectiver (en slimmer) te spelen in onze offense zullen we meer in de Flow spelen en hiermee ons gevoel van de wedstrijd positief beinvloeden. Veel aandacht voor offensive skills dus, ook in de komende weken.

Ik zag in de vierde periode dat het spelen van de pick and roll onze aanvals dynamiek versterkte, de mooie 2e optie pass met schot en score van Irma was hiervan het resultaat.Toch was het geen wedstrijd waarin enorme vreugdemomenten zijn ervaren, ben benieuwd waar die in de komende wedstrijden uitgehaald worden....


Frans

“Vreemde ogen zien.......”

Door vreemde ogen werd gezien waar zo hard voor gestreden wordt. Na de wedstrijd nog even nagesproken met ‘oude’ bekenden. En ik moet bekennen dat het goede bekenden zijn. Moniek als oud gediende, Marjolein mijn schoon’zussie’ en mijn hoogst eigen vrouw Nienke (allen ex ere-divisie) gaven blijk van waardering over de inzet en beleving die werd gezien en ervaren. “Sterke helpside”, “de spacing goed gebruikt en sterk naar de basket spelend”, “Moestasj moest voor elke punt strijden”, “ik kon niet uit het spelbeeld halen wie er voor stond...(met een scorebord alleen zichtbaar voor het veld)”, “en wat hebben jullie veel verdedigende rebounds gepakt zeg”. Zo even een paar kreten die uit een vluchtige ‘evaluatie’ naar voren kwam. Nog even een tip van mijn ‘zussie’ (zij die altijd trainde en speelde met ‘BamBam’ als grondhouding): “het gebeurt in de training”!! Het stemt mij Trots dat we in deze wedstrijd tot het laatst hebben gespeeld met passie en beleving.

We hebben laten zien dat we nu al stabieler zijn in dat wat we voorstaan! Er komt inzicht in wat we met elkaar willen bereiken en hoe we daar toe komen. Dat we nu in een fase gaan komen waarin we echt moeten oogsten wat we in het moment daarvoor zaaien is duidelijk. Nog duidelijker word het me dat we ook echt dichterbij komen om ‘het’ er echt uit te halen.

We hebben in een groot deel van de wedstrijd 2 vs 5 gespeeld. Nr 14 en 11 vs BVG, het was zichtbaar in het scoreverloop en het spelbeeld; 25 en 23 punten voor beide gewaardeerde tegenstanders maakte dat daar de focus lag in onze defense. Dat er dan in het tweede bedrijf minder sterke speelsters vrijkomen en hun graantje meepikken is wat we dan maar op de koop toe moeten nemen. Als team hebben we echt heel goed de bucket dichtgehouden, en tegen ‘twin towers’ is dan moeilijk wat in te brengen. Misschien is het nog mogelijk, zo even snel over ‘zaaien en oogsten’ en ‘graantjes meepikken’ gesproken; maar weer snel wat samen eten. Kunnen we gerechten van gemodificeerd zetmeel met groeihormoon eten, worden we wellicht toch nog gemiddeld 15 cm langer in het team....

Voor de komende weken ligt de vraag naar effectueren. Dat wat we doen nuttiger laten zijn. Een screen echt goed zetten en hier vervolgens ook sterk langs snijden. De tegenstander verslaan en dan met beheersing afmaken. Het zal ons brengen wat we er uit willen halen.

Ik ben weer heel erg blij met de voortgang in deze wedstrijd. Dat het werd gezien van de buitkant benaderd onze doelstelling die we met de Kerst aan tafel behaald willen hebben; men praten nu al over ons spel zoals we het ook voorstaan. Fel, fanatieke defense, op gezette tijden een mooie fast break en een aanval met spacing en basket gerichte acties. Nu nog meer effectiviteit en de punten worden voor ons....

Ik heb nu al zin in de Kerst; een lekker dikke kalkoen die ik dan zelf vul en in de oven laat garen. Vul ik ‘m met trapps, rebounds, intercepties, een vleugje ‘cherry’, een sterke drive en pick and rolls met 2e opties gegarneerd....ooooo wat zal me dat lekker smaken.

Ik ben tevreden.....Trots zelfs op dat wat we wat hebben laten zien in ons spel!


Frans

"Eigenaarschap......"

Als speelsters gaan meedenken in de gedachtenstroom, gaat ook bij mij het bloed sneller stromen. Het maakt dat er meer zijn die invulling geven aan wat we voorstaan. We maken mooie stappen en dat we in de afgelopen wedstrijd hebben gespeeld met passie en vuur word door velen buiten en binnen ons team bevestigd. Onderstaand wil ik gedachten delen die Roxanne mij deed toekomen. Rox..geweldig dat jouw opa al wist wat wij ervaren in het hier en nu, wedstrijd per wedstrijd.


Als je denkt: 'ik ben verslagen'
is de nederlaag een feit.
Als je denkt: 'ik zal niet versagen',
win je op den duur de strijd.
Als je denkt: 'ik kan 't niet halen'
is de tegenslag op til,
want het overslaan der schalen hangt
voornamelijk af van wil.
Moedelozen gaan ten onder door
hun twijfel, door hun vrees.
Vechters winnen door een wonder,
telkens weer de laatste race.
Denk 'ik kan het' en dan gaat het.
Ieder vindt bij wilskracht baat,
en in zaken wint de daad,
het van moedeloos gepraat.
Als je jammert 'ik ben zwakker,
dan mijn grootste concurrent'
blijf je levenslang de stakker,
die je ongetwijfeld bent.
Niet de sterken en de rijken
tellen in het kamp voor zes,
maar de fermen die niet wijken
hebben op den duur succes.


de Opa van Rox......

En dan nog even dit;“Boxende B...........”........

Vroeger al eens met deze titel begonnen. Toen geschreven op de benaming die we kregen over onze speelstijl. Het had toen en ook in het nu te maken met Identiteit. Wat staan we voor. Wat wordt er over ons gezegt rond de Kersttafel? De titel en betekenis is te vinden in een blog van weleer, en ja..wie het eerst weet wat het betekent en inhoud verdient weer eens een......(dus go girls, seek and find).

B.....Basketball! Voor de komende weken wil ik graag deze gedachte in training en wedstrijd terug zien. En voor allen maar eens toegevoegd welk gedrag daarbij hoort:

Kop d’r veur. Krabben en knooien, Nait lullen moar poetsen, D’r n beste lap opgeven, Der achter sputen, In ’t zwait joagen ofwel ’t zwait stait om in de broeksboare, van gain ho of zwait waiten....en ach als je er zelf nog en paar weet vul maar aan....Ja, 'BoerenBasketball' dat is wat ken en mout.....



Voordat ik vandaag de blogs plaatste gebeurde waar ik langer naar op zoek ben; vanuit eigen beweging reageren op de wedstrijd naar elkaar. De blogs die ik schrijf hebben onder andere als reden om speelsters te laten nadenken over het moment van het seizoen en daardoor bewustwording te creeren. Dat er na de afgelopen wedstrijd zoveel reacties komen voordat ik mijn gedachten had geplaatst stemt mij heel blij! Een zoveelste indicator die we bijvoegen in het proces dat progressie heet. We zijn verder dan ik had gepland en verwacht. We hebben een enorme groei doorgemaakt en kunnen weer een stap verder. Ik hoor en lees ook dat we meer aandacht kunnen gaan besteden aan doen in plaats van de evaluaties. Het sluit goed aan bij wat ik na de wedstrijd aangaf over de invulling van de trainingen. Daarnaast merk ik dat er steeds meer speelsters zijn die ‘eigenaar’ willen worden van het proces dat we als team doormaken. Meedenkende speelsters die ervaringen en wensen aanreiken omzodoende te komen tot positieve verbetering van het resultaat. Het maakt dat speelsters veel bewuster trainen en spelen, dit zal als resultaat hebben dat reeds aanwezige kwaliteiten beter ingezet kunnen en gaan worden. Ja meiden, dat is de ook de vraag naar de komende weken; bewuster trainen en spelen, weet wat je doet en waarom. Hihi, Marc zal Trots op ons zijn......



Frans

“Mixed Emotions.........” Deel 2!

"De wedstrijd had twee gezichten. Momenten met ups en downs en een sterkere defense dan offense. Een wedstrijd waarin we hebben laten zien genoeg in huis te hebben om op dit niveau te spelen en tegelijkertijd het nog niet zo eigen zijn dat we hier continuiteit in kunnen brengen. Een valse start met een aantal punten tegen en dus direct de achterstand. Dat we vervolgens zo hard werken aan onze doelstellingen in de defense dat we 5.12 minuten geen socre tegen krijgen siert ons."

Met de wedstrijd van vorige week, tegen dezelfde tegenstander die ons in een nieuw geweldig wedstrijdschema van de bond was toebedeeld, nog in gedachten konden we ons deze week opmaken voor deel 2. Vooraf werd duidelijk gemaakt dat we hard en fanatiek wilden starten. Niet gelukt. Een achterstand van 7-19, waarbij na deze periode 2 punten bij DGS werden opgetekend omdat gemeend werd dat deze door de tafel waren vergeten op het sheet te schrijven. Niet geweten dat je zo achterstallig onderhoud kunt plegen. Deze achterstand geeft weer waar een vraag ligt in ons spel. Veel te makkelijke scores tegen in de eerste 4 minuten en we moeten de hele wedstrijd heel hard werken op dit verschil goed te maken. Dat we het kunnen siert de kracht van dit team! Met drie periodes winnen maken we het verschil van 1 slechte goed, 15-8 / 16-14 / 14-11 en daarmee een gelijke stand.

Vooral de momenten die voor deze gelijke stand hebben gezorgd, maakte de vele ‘Mixed Emotions’ los. Soms van ergenis, frustatie en zelfs boosheid bij mij over momenten waarin we het laten liggen op focus en strijdlust. Daar ligt een vraag naar velen; Hoe haal jij alle energie eruit? Hoe krijg jij de focus op dat wat moet? We hebben in sommige momenten ballen weg staan gooien. Niet goed kunnen vangen omdat we niet in de breedte van het veld lopen. Jaja, ik heb het meerdere keren gezien, stilzwijgend en met frustatie weggestopt omdat ik merk dat het alweer op de agenda kan....of....is er iemand die weet hoe we wel de fastbreak over de Breedte (lees; Spacing met hoofdletters) gaan inzetten?? Dat is namelijk focus, aandacht hebben voor wat er nodig is en vooral ook al lang bekend is! Daarnaast was er die ene min-1 help the helper. Bijna drie periodes lang met groei de help the helper in gezet, en dan door verschuiving van focus de laatste score tegen op de weakside door het ontbreken van deze help the helper. Het was niet het verlies van de wedstrijd! Dat lag in de eerste periode. Wel was het frusterend om te zien, zo dicht bij de winst van de wedstrijd en dan net niet.

We leren, alles telt mee om te winnen; van hoog op in de Straight-up defense en Close the Middle spelen, tot aan Rebounds en Slip Under spelen. En dan bedoel ik dat de winst ligt in die ene rebound!, die ene stop van de tegenstander zodat we geen score tegen krijgen, die ene keer dat we iets scherper in de slides op de positie staan i.p.v. net te laat en dan een handje er maar bij (vaak met een persoonlijke fout tot gevolg er nog bij die voor teamfoutenlast zorgt). Daar ligt ook nog de vraag voor de komende weken; geen domme fouten maken! Dan zijn er de balaannames die alleen kunnen en mogen gebeuren vanuit beweging! Niet meer wachten op de bal die komt; geen bal kunnen ontvangen? Dan direct weer in de beweging voor een give and go, backdoor of screen away.

Er was gelukkig veel meer van het positieve dan de aandachtspunten in deze wedstrijd te zien! Want wat een strijdlust hebben jullie tentoongespreidt! Ik heb vele momenten van euforie en vooral vreugde gevoeld. Rebounds die werden gewonnen op positie, sterke pivotaties die voor behoud van balbezit zorgde, minder stress bij de press die we tegen kregen in de laatste periode, een sterke helpside en vooral een groei in het spelen van de help the helper. We maken stappen en dan vooral voorwaarts. Dat we in het begin van dit seizoen en wedstrijd speelde die een stap terug was (groene uilen) en dat we hierna moesten zorgen voor stappen voorwaarts laat deze wedstrijd wel zien. Want wat zijn we in de afgelopen weken weer gegroeid!! Rest ons voor de komende weken de focus te hebben voor het oogsten. We zaaien veel, ook veel verschillende gewassen. Het is nu de tijd om maar eens wat uit de grond te halen. In de komende weken tegen sterke tegenstanders spelen die ons moeten bestrijden met alles wat ze in huis hebben, want als ze dat niet doen........

Dan winnen wij! Van ons zelf....en van de tegenstander....


Frans

Mixed Emotions.........”, Wat nou als....., stel je voor dat......hebben jullie ook gezien dat....

De wedstrijd had twee gezichten. Momenten met ups en downs en een sterkere defense dan offense. Een wedstrijd waarin we hebben laten zien genoeg in huis te hebben om op dit niveau te spelen en tegelijkertijd het nog niet zo eigen zijn dat we hier continuiteit in kunnen brengen. Een valse start met een aantal punten tegen en dus direct de achterstand. Dat we vervolgens zo hard werken aan onze doelstellingen in de defense dat we 5.12 minuten geen socre tegen krijgen siert ons.

En toch; er waren momenten die het gevoel van euforie wegnamen, terwijl die er wel waren.....de schitterende pass van Ilse op Marleen was bijvoorbeeld geweldig, en daar miste ik het vreugdegevoel van. Het is goed om te vieren als het kan, ook de kleine momenten in detail zijn daar goed voor!! Diverse speelsters zeiden het na afloop, terugkijkend met een gevoel van; “ niet echt tevreden, maar ook niet echt ontevreden”. Een beetje van alles net niks gevoel bracht het bij mij naar boven.

Maar eens kritisch beginnen: na een al wat langer durende periode mis ik toch nog steeds een bepaalde spanningsboog. Ik merkte het bij enkele speelsters; een te lage spierspanning. Net even een slap passje, schoten die als een bom naar beneden vallen maar dan wel een meter voor de ring.... we worden onderdruk gezet en ik zie enkelen zich ‘overgeven’ aan hun lot. Niet keihard die bal naar een medespeelsters RAM’men, nee; een chestpass geven wat een bounce moet zijn en dan ook nog niet hard en overtuigd gegeven. Een klein duwtje tegen is bij velen genoeg om afgestopt te worden. Ik merk gelatenheid, de overgave aan een tegenstander op momenten dat het net niet loopt. En dat terwijl ik ook heb geconstateerd (zie bovenstaand) dat we iets kunnen afdwingen!! Zelfs 5.12 minuten lang! Ik wil graag de kracht die iedereen heeft en in deze wedstrijd ook heeft laten zien, meer/ vaker en continu(er) terug zien. De vraag aan ons allen is; Hoe krijgen we dat voor elkaar?” waarbij ik aantekenen dat dit dus een vraag is voor iedereen om te beantwoorden.

Als rode draad zie ik dat we heel vaak reageren op wat er op dat moment gebeurt en dan dus nodig is. Echter, dan zijn we vaak net iets te laat, zowel verdedigend als aanvallend. Ons grote leerpunt is en wordt dus; hoe leren we situaties herkennen voordat ze daadwerkelijk gebeuren? Want als we ze vroegtijdig herkennen, kunnen we ze oplossen, en vervolgens de laatste stap maken om ons spel te continueren.



Er was ook een mooie kant aan ons spel en Rox zei het mooi; “er is terug te zien waar op getraind word”. De helpside stond veel sterker dan voorheen! En ook de help the helper en het roteren werd heel sterk en krachtig gespeeld! Daarvoor complimenten. Daarnaast hebben we in de rebounding zeker niet ondergedaan voor de tegenstander en ook daar kunnen we mee verder!! Het stemt ook mij tevreden. De mate van bewustzijn over wat we voorstaan in ons spel laat zich stap voor stap zien. We zijn veel aan het zaaien en moeten ook contateren dat we nog te weinig oogsten voor de energie die we erin stoppen. En toch stemt ook deze wedstrijd me hoopvol.

Want wat nou als we net iets sneller en harder naar binnen driven, daarmee onze verdediger net wel verslaan en, of een open basket of de 2e optie kunnen benutten? En stel je dan eens voor dat we de rust in onze beweging zo kunnen gebruiken dat we de score net wel afmaken en hierdoor meer in de flow komen? Ja, dan zullen we zien dat we niet onderdoen aan menig tegenstander! Alleen de stap van net niet naar net wel moeten we leren nemen. En ook daar heb ik zeker wel vertrouwen in!

Want hebben jullie ook gezien dat Rox 2x een aanvallende fout meekreeg door geweldig op de voeten en in slides te verdedigen waardoor de tegenstander geprikkelt werd en ging duwen..... en hebben jullie de splijtpass van Ilse gezien op Marleen die vervolgens vol overtuiging de score verzilverde.. De rebounds die Annemiek uit de lucht plukte en waar heel veel meiden vervolgens een sterk voorbeeld aan namen en ook gingen rebounden. Ach, had ik al de vele drives van Roos genoemd die ze met vuur en passie inzette... de drive over de baseline die twee vrije worpen afdwong van Elianne....het sterk en direct genomen schot van Irma op de base die hierop ook 2 op de lijn verdiende...de vele dropsteps van Marina die eind 4e periode de 2e optie begon te vinden bij Iris.. Ingrid die zich niet meer de kop gek liet maken door de ¾ ‘press’ en gaandeweg sneller de pass gaf en daarnaast slimme drives nam, waarbij ik wens dat ze snel in de toekomst verzilvert mogen worden....Ik zag de diverse scores naast de bijna score van Marleen die helaas dat kleine gemene duwtje in de rug kreeg, bleek net genoeg, was net mis, was helemaal gemeen. Gelukkig zag ik ook dat iedereen, inclusie Marleen, de kop erbij hield en bleef basketballen. Ik zag de vele intercepties van Iris die, in no time, veel balverlies van de tegenstander afdwong en daarnaast veel ongezien werk in de aanval deed door beweging en het vrijspelen van medespeelsters en zelf sterke 2e otie schoten nam........ Ik ben gelukkig met de focus van Renate die de rebounds netjes verwerkte in sterke outlettpasses en straight-up het verticaliteitsprincipe toepaste....Ineke die diverse momenten onverschrokken naar de basket gaat...

Genoeg gezien waarvan we kunnen zeggen dat we in de periode tot nu toe al zover gegroeid zijn dat het tijd word voor: the next LEffEL.......

Al hebben we vandaag in punten dik verloren, ik zie weer nieuwe mogelijkheden om door de trainingen beter te worden dan we in het nu zijn. Ik zie de mogelijkheid om te groeien, en daarbij stel ik me ook wel vragen als; en wat nou als we wat meer tijd besteden naast de training om onze kwaliteiten en leerdoelen helderder te krijgen....stel je voor dat je in de komende periode kunt werken aan jouw eigen leerdoel en je jouw kwaliteiten kunt versterken en inzetten in de wedstrijden......... denken jullie dan ook dat we de winst van ons trainen zullen terug zien in ons spel? Ik verwacht van wel....




Frans

“Samen naar ‘t Feest......”

Verliezen met 5 en dan starten met “feest” in de titel, hoe rijm je dat dan aan elkaar. Het is goed om wat tijd te reizen, eerst maar eens wat verder na de wedstrijd om daarna weer terug te keren. Het werd nog maar eens bevestigd in de avond waar het verlies van de wedstrijd in verscholen lag. Na een heerlijk en enigzins verlaat bezoek aan de pizzaria togen we als team naar de kroeg, op zoek naar gezelligheid om te delen met elkaar. Het leek ons even niet gegund, net als de nipt verloren wedstrijd. Ze mocht er niet in, te jong, enne of ze ook even een ID kon laten zien...

Ja, het was nog even een krachtige bevestiging dat we inderdaad met een jong team spelen. De ervaring leert dat het met de tijd wel goed komt, we vanzelf ouder worden, en wijzer... Maar ondanks ons geduld, wat ik prijzingwaardig vind, willen we meer. Niet afwachten wat de toekomst ons gaat brengen, en gelukkig, daar hebben we de mogelijkheid voor om best veel invloed op uit te oefenen. Met name in de training, ons uiterste best doen en de essentie uit de oefening halen maakt een snelle(re) progressie mogelijk.

Maar eens terug naar de wedstrijd; vanaf het begin hebben we laten zien waar we voor speelden. Van 15-8 achter na de eerste periode naar gelijk met 10-17 in de tweede periode. En zo konden we het tweede bedrijf starten, met gelijke kansen. Ook hierin hebben we laten zien dat we goed konden meekomen, en met een 11-11 naar periode vier, nog steeds gelijk. En dan komt de slimheid om de hoek kijken. Wanneer maak je fouten (tip; het slimst aan het eind van een periode, geen score tegen en; minder vrije worpen tegen omdat de foutenlast dan korter meespeelt) en natuurlijk: hoe....En daar ligt een vraag naar de toekomst; het afleren van onnodige en dus domme fouten. Het houd de tegenstander in het spel en wij lopen tegen de teamfouten aan met te veel vrije worpen tegen als gevolg. Straight-up defense als basis en daaraan gekoppeld het strijden voor een goede positie. Zowel op de bal als in de helpside. En mag ik hier de help the helper aan toevoegen meiden!! Zonde van de puntjes die we hierdoor tegen kregen omdat we laatst genoemde niet verzorgde.
We zullen in de komende periode meer aandacht blijven besteden aan onze defense; er zijn nog te veel gaten van een aantal speelsters die nog niet de focus hebben op wat we voorstaan in de verdediging, daar kregen we dan ook veel scores op tegen. De tegenstander die de focus had op het spelen vanuit het centrum hadden we juist daar wegmoeten halen. Als je dan het midden niet dicht houdt krijg je ze om de oren vanuit posities waar we de punten juist niet tegen willen krijgen, meer focus hiervoor is cruciaal! Daar stond tegenover dat we in de rotatie geweldig hebben gepresteerd. Vele malen heel sterk gedaan wat moest en gezien waar de open en over te nemen speelsters stonden, een geweldige ontwikeling!

We moesten iets brengen in aanvallend opzicht, dat was duidelijk. Gaandeweg was ons zichtbaar geworden dat we verdedigend aardig grip hadden op de tegenstander, gewoon zoals het hoorde te zijn, met de altijd blijvende vragen naar ontwikkeling en inzichtelijke verbetering. Aanvallend daar lag de vraag in ons spel, dat is de vraag gedurende het hele seizoen al en deze wedstrijd helemaal. We zijn er nog niet maar hebben ook in deze wedstrijd weer een mooie stap gezet in aanvallende spel, meer naar de basket en nu met beloning van scores en vrije worpen, ik zeg vasthouden. Bal krijgen en TAP’pen meiden (Tripple Attack Position...).
We kunnen heel tevreden terugkijken op de wedstrijd, verloren door gebrek aan ervaring. We hebben veel mooie facetten van het spel en vooral van onze potentie laten zien! En dat....is voor mij een Feestje om van te genieten, dik gewonnen.....van onszelf!!



Mag ik dan eindigen met de vraag om komende week naast het TAP’pen ook meer te RAM’men (Resultant Achievement Motivation)......? kunnen we nog meer feestjes vieren.



Frans

The Wolfpack-principal in klare taal....

Eigenlijk al een beetje een voorzet gegeven op de titel voor deze week. Goede vraag zal dan zijn: ‘En wist je vorige week al wat de wedstrijd van nu zou brengen?’ Nee, maar de lijn die ik heb ingezet met het team maakt dat dit wel een logisch vervolg is op waar mee verder moeten.

We zullen in de komende weken gaan werken in het slimmer leren spelen in teamverband. We hebben moeite met de combinatie van ons eigen spel in verbinding met het teamspel. ‘Wat ga ik doen als een medespeelsters een actie maakt?’ Het leren herkennen van situaties is de eerste stap naar een hoger basketballintellect. Van hieruit kan er namelijk gewerkt worden aan het creeeren van een oplossing wat als laatste wordt gevolgd door de continuering in ons spel.

Met BVG-2 34 vs BVG-1 15 fouten hebben we 1 van de angels uit ons spel te pakken, 23 rake vrije worpen tegen van de 40 is een tweede. De veel te makkelijk weggegeven rebounds door onder de ring te gaan staan wachten op de bal de derde. Als we daar de vele gemiste (half) open scorekansen bij op tellen dan hebben we het totaal van ons verlies in deze wedstrijd. De vele vrije worpen tegen kwamen met name uit heel veel domme fouten (met daarnaast de moeilijk begrijpelijke gefloten ‘calls’ van de gewaardeerde scheidsrechters, beaamd door publiek en gewaardeerd tegenstander). Te laat op de positie en dan veel reachen bracht de tegenstander heel makkelijk op de vrije worplijn. Ik heb hiervan gebaald!

Eind derde periode was er een vijftal dat het tij wist te keren. Met veel roteren lukte het om meer pressie in de defense te laten zien. Hoewel er dan soms nog een raak schot door dames 1 werd geproduceerd was er wel te zien wat moet, en dat is de essentie waar het over gaat. Deze speelsters gingen met name als team opereeren. Niemand die verzaakte in de defense en allen die taakgericht speelde en daar ook de volle focus voor had, heel mooi om te zien. En dat is wat ik bedoel met ‘Wolfpack’, zoals alleen wolven kunnen; jagen met een groep met 1 doel; het overwinnen van hun ‘prooi’. Het lukt ze alleen als ze allen meedoen. En wist je dat ook wolven het meeste redenement halen met max 5 in de jacht?

Dat we genoeg talent in het team hebben bewijzen de statistieken. Met heel veel gemiste scorepogingen laten we zien dat we ze dus zeker kunnen creeeren. De grootste winst ligt in het verzilveren hiervan en daar heb ik het volle vertrouwen in! Focussen op de score ipv de weg er naar toe. Als we de drive inzetten moeten we het ook echt in volle snelheid gaan doen. Worden we afgestopt door de helpside; is de tweede optie van het schot outside onze grootste vriend. En ja, dan rest alleen nog het LEF hebben om dit schot gewoon te nemen!

Hoe train je ervaring, basketballintellect en volwassenheid in het spel? Want dat is wat we vooral missen. Jong en voor een groot deel onervaren is wat ik al eerder heb geschreven, is wat ons onder andere nog opbreekt. Vooral door veel te blijven doen! Hard te blijven trainen! En de tijd zal ons gunstig zijn, naar mate de tijd verstrijkt zullen we de winst van ons trainen plukken. Tot die tijd dan maar eerst wat meer focus op het plukken van de rebounds! En daarnaast wat kersen vanuit de fast break. (‘cherry picking’ voor diegene die hier nog niet van had gehoord.....)



Frans

A video...to a higher LEffEL

Op het moment heb ik me maar toegelegd op de video van BVG 2 vs Dyna. Ziekig op de bank en dan is dit een mooie invulling van de zondagmiddag om eens iets meer tijd te nemen in het analyseren van de wedstrijd. Word ik toch maar weer bevestigd dat ik niet van scorebord journalistiek houdt.
19 – 49 eindstand lijkt een sterke overwinning van een sportief spelend Dyna.

Dat blijft natuurlijk overeind, ik bekijk het echter wel door mijn bril als coach van een team dat erg jong, redelijk onervaren en uit vele andere teams is samengesteld. Ons startpunt is ons uitgangspunt, dat we voor de zomer enkel en alleen in chaos konden spelen (en trainen) maakt dat de speelstijl die we nu hanteren een enorme stap voorwaarts is. Ik ben blij om te zien dat de facetten waarop ik coach terug te zien zijn in ons spel, nog lang niet alles en compleet uitgevoerd, al wel in grote lijnen zichtbaar. En daar ligt dan ook de vraag, meer details toevoegen in ons spel. Iets meer druk op de bal en op de passlijn waardoor passes niet aankomen en we sneller een betere positie kunnen innemen in onze defense. Nog sneller op de juiste positie in de helpside en vooral sterker en tot op de man de close out spelen. Dit was zeker in de tweede helft terug te zien; maar 15 punten tegen is een sterke teamprestatie waarin de visie van ons spel steeds beter naar voren kwam.

Aanvallend spelen we de bal goed rond, komen in diverse situaties goed vrij voor sterke scorekansen, maar de vraag is wel; hoe gaan we deze benutten? Er ligt dus nog duidelijk de vraag; hoe gaan we met meer LEF spelen? Als we dit ingredient kunnen toevoegen zullen jullie merken dat er veel meer naar potentie gespeeld kan worden. Meer gevoel in ons spel leggen, als je vrij staat (op jouw ‘hotspot’); neem dat schot! Is de lijn naar de basket open; neem die drive en ga voor de score of de 2e optie! Nog meer felheid dat is wat we nodig hebben! Jaja, FEL spelen dat is wat ik voorsta. En het mooie is dat als je heel FEL traint dan komt er iets heel moois achtervandaan. Spiegel FEL maar eens meiden.....................................

Is dit kleine cirkeltje weer mooi rond: als we FEL gaan spelen komt het LEF er wel achteraan! En laat ik het dan maar direct afmaken: want daarna komt FLOW! Heb je dat wel eens gespiegeld?

The Wolfpack...mooie titel voor een video...................of een nieuwe blogspot.


Frans

Sport is emotie......

In de sport gaat het om emotie. De uiterste drijfveer om over grenzen te gaan komt voort uit het gevoel dat het ons geeft. Om uit onze comfortzone te stappen en te doen wat nodig is om te groeien, om beter te worden dan we in het nu zijn, is het nodig om iets te doen wat we in eerste instantie eigenlijk niet willen. We zullen de ‘pijn’ moeten opzoeken, want daar ligt de grens. Waar de ‘pijn’ begint, begint de groei. De mens is gericht op twee gevoelens: pijn vermijden en vreugde voelen.

En daar ligt dan ook de vraag, de discrepantie in ons trainen. Want wat als we de ‘pijn’ blijven vermijden, hoe kunnen we dan de vreugde voelen die voortkomt uit het bereiken van het tot nu toe ‘onbereikbare’? De euforie die bezit kan nemen van het team en daarbij alle teamgenoten inbegrepen, is waar ik naar op zoek ben in mijn training geven. Ik ken het gevoel, weet hoe ik daar kan komen. Het team, speelsters, dingen zien doen die ze daarvoor nog niet deden of konden dat is wat mijn gevoel voedt. De andere kant ken ik ook, en dat is wat mij ook raakt. De machteloosheid om langs het veld te staan en toch de wil ervaren het team naar grotere hoogte te brengen. De pass die snijdend tot een score wordt verwerkt, het schot genomen zonder nadenken en in 1 vloeiende beweging ingezet naar de basket en vooral meiden te zien trainen met volle energie en overtuiging, vol bezieling en strijdlust. Dat brengt mij in vervoering en dat is waar ik naar op zoek ben.

Beter worden....hoe doe je dat? Naar mijn bescheiden mening in ieder geval doen wat je al kan. Alles doen wat je al kan. Ja dan, dan kom je automatisch uit bij de grens van het kunnen op het moment. Als je alles doet wat je in je hebt, er dus alles uithaalt, dan is er maar een heel klein stapje nodig om iets te doen wat je nog niet kan. Het maakt dat je op dat moment over jouw grens gaat en dus....

Ja inderdaad, beter word!

Beter worden dan we op het moment zijn dat is toch ons doel? Dat is waar het gevoel gevoedt wordt van onze drijfveer. En dus rest niets anders te doen dan dat wat we al kunnen. Maar dan wel alles(!) doen wat we al kunnen. En dan rest mij niets anders te doen dan jullie dat hele kleine stapje te leren nemen welke maakt dat je zult groeien. Als dat gebeurt, is mijn drijfveer gevoedt met het gevoel van vreugde waar ik elke training weer opnieuw naar op zoek ben.


Frans

“One step back, Two steps forward.........”

De wedstrijd was een weergave van het moment waarop we staan in het seizoen. Het maakte zichtbaar wat nodig was en is. 1 stap terug om met 2 weer voorwaarts te gaan had ons meer in de wedstrijd gehouden. Waar in de vorige wedstrijd het verschil met name lag in de 1e en 4e periode, was nu zichtbaar dat we in de doorgaande lijn telkens weer net iets te kort kwamen. Net iets minder ervaring in de ploeg, net iets minder over- en inzicht in de offense. Verdedigend heel vaak net iets te laat.

We hadden de zonepress uit kunnen en moeten spelen met 1 pass terug en via de swing 2 naar voren. Het maakt dat je al passend de tegenstander wegspeelt en hen het geloof in het spel ontneemt. We hebben het tij niet kunnen keren en liepen in veel facetten achter de feiten aan. Het initiatief nemen in plaats van terughoudend spel, is waar we in de komende weken de aandacht op zullen (moeten) vestigen. De afstemming blijkt aan dit begin van de competitie nog niet compleet. En daar liggen dan ook vele kansen.

We hebben de mogelijkheid om te groeien, in vele opzichten. We kunnen meer en grotere stappen nemen in onze ontwikkeling dan menig tegenstander (velen spelen al naar hun maximale potentie). Dat vooruitzicht is goed om te weten en nog meer om te ervaren, (de toekomst zal het ons leren). Ik blijf posititief gestemd over de toekomst! Als we de kracht blijven behouden uit ons teamdenken, leren om niet en nooit meer op te geven en het spel slimmer te spelen dan zullen we na de stap terug van gister, 2 hele krachtige sprongen voorwaarts kunnen maken!

Frans

‘In Blijde verwachting’......

Nu, na 20 weken in jaloezie, toegekeken te hebben naar mijn vrouw, kan ik het ook eindelijk vertellen....

Ook ik ben in Blijde Verwachting! En wel van het nieuwe seizoen. Na ongeveer hetzelfde aantal weken geleden te zijn gestart met het laten ontstaan van dit nieuwe leven van een nieuw team, kan ook ik zeggen in Blijde Verwachting te zijn!
Als ervaringsdeskundige kan ik het vertellen; het ontstaan van nieuw leven gaat in fasen en heeft tijd nodig om uit te groeien in volledigheid. Dat we pas in het begin van ons bestaan leven is duidelijk. De eerste stap is reeds maanden geleden gezet met de groei van meer en meer ‘Cellen’ die ons bestaan deden rechtvaardigen. Langzaam groeiden we uit tot wat we nu zijn; een volwaardig begin van een nieuw leven. Het Hart klopt!, het Bloed stroomt vurig door ons lijf en meer en meer zijn onze Ledematen te zien op de Echo die ons vanaf nu bijna wekelijks zal worden afgenomen. We bouwen elke training aan ons Lijf dat groeit en groter wordt. We zullen niet alleen het Bloed moeten laten stromen naar onze Ingewanden, ook de structuur in onze Hersenen verdient de nodige aandacht in de komende weken. Als we ons intellect versnelt kunnen ontwikkelen zal het ons helpen in de verdere groei naar volwassenheid van het teamspel. We hebben in de afgelopen 2 weken een kleine groeiachterstand opgelopen. Veel speelsters waren er niet door blessureleed, verplichtingen of andere redenen... het heeft gemaakt dat we korte tijd toch hebben gemerkt dat een tekort aan Rode Bloedlichamen zorgt voor een Zuurstof tekort. Ik hoop dat we het in de komende weken / maanden niet meer zo benauwd krijgen.
Het wordt over het algemeen als standaard periode beschouwt; de eerste drie maanden zijn het spannendst. Je gaat het hierna vertellen aan familie en vrienden en dan mogen ze ook meeleven met het ontstaan van. Zo ook bij ons, met diverse familieleden en vrienden op de tribune, kijkend naar de eerst Echo van het seizoen. Fijn om te horen dat allen zo opgetogen waren over wat ze hebben gezien en gehoord; doorzettingsvermogen tot het einde, zonder enige wanklank naar elkaar en de potentie om uit te groeien tot een heel mooi........




De eerst wedstrijd gespeeld en, hoewel de eindstand het anders zou doen vermoeden, ben ik tevreden over het ‘Hoe’. Nog veel te leren en progressie te boeken, schept de mogelijkheid om er een krachtig seizoen van te maken! Ik heb in mijn coachgeschiedenis niet met zoveel punten verloren en tegelijk zoveel plezier in het coachen gehad. De strijdlust die we allen tot het laatst lieten zien, bevestigd waar we op in hebben gezet. Een eerste stap naar een sterkere mentale kracht.

We zijn gestart met de verwachte zenuwen in de eerste periode. We moesten de schroom van ons afschudden en meer ‘Guts’ laten zien. Na een 6-28 stand hebben we ons laten gelden in de tweede en derde periode met 11-19 en 11-15 periodestanden. Dat hieropvolgend de koek op leek te zijn, Marina na een week ziekte echt op was en Ineke er uit ging met ‘5’, was enkel te zien in de stand, maar niet in ons spel.

We hebben ons spel per periode weten te ontwikkelen, met meer druk op de bal en passlijnen dan waar we mee startte is een grote stap voorwaarts. De bijzonder hoge mate van coachability maakte in deze wedstrijd veel grote veranderingen mogelijk.

Roxanne die veel vrijer ging spelen en door haar lef naar de basket Ineke via de rebound in de score bracht, Irma en Marleen die meer en meer op de bal op stapte en meer durf in de 1-1 defense lieten zien, Elianne die met regelmaat de baseline dicht hield met een vreugdesprongetje van de coach tot gevolg. Ook anderen zoals Rasheeda die zich liet gelden met haar schot vanuit de perfecte positionering of Ineke vanuit haar turn-around jumper raak schoot. Ilse die zich meer over the top vocht dan aan het begin van de wedstrijd en de ‘fake-moves’ van Ingrid werden met regelmaat krachtig ingezet. Roos die van afstoppen naar erop en d’r over mentaliteit en spel overging en Astrid die zich liet gelden met heel veel rebounds. En als je een hele week ziek bent geweest en toch rebounds pakt en een aantal succesvolle dropsteps met score pakt zoals Marina deed dan is het plaatje rond en laat het zien waar eenieder mee bezig is en waar onze krachten onder andere liggen.Renate werd gemist en Iris en Annemiek konden vanaf de bank de morele ondersteuning inzetten die we het komende jaar sowieso van elkaar nodig blijven hebben.


Dat er veel te leren blijft, staat buiten kijf. Dat het leerproces dus de essentie is ook en dat maakt dat we elke wedstrijd moeten blijven zien als training. Trainen en spelen vanuit onze procesgedachte zonder ons ‘de kop gek te laten maken’ dat we willen of zouden moeten winnen van tegenstanders. NEE, wij moeten leren om te willen winnen van ons zelf. En dat...is al lastig genoeg.

Frans

Déjà vécu in vice versa.......

In omgekeerdheid het gevoel hebben dat je het al eerder ervaren hebt......ken je dat?

Na een aantal weken het nieuw gevormde team bij BVG te hebben getraind ik dus wel. En dat de dingen soms zo (moeten) gaan zoals ze gaan blijkt wel uit de samenstelling van het team. Zoveel speelsters die terugkeren danwel kiezen om weer met elkaar verder te gaan. Waar iets eindigt ontstaat een nieuw begin. De samensmelting van speelsters uit meerdere teams, laat een nieuwe dynamiek onstaan. Fijn om weer te merken dat we onuitgesproken onze neuzen de zelfde kant op hebben staan. Veel speelsters heb ik in het verleden al getraint en gecoacht. Het gevoel van de afgelopen weken trainen met het nieuwe BVG team herken ik uit eerdere jaren. In deze jaren is onderliggend de gedachte van Poesch IT geweest. En om vooral niet in de valkuil van weleer te trappen is het goed om een nieuwe start (met toch wat oude geneugten) te maken.

Daarom wil ik vanuit de gedachte van een einde naar een nieuw begin, ook mijn basisgedachte meenemen,...’ van Poesch It naar Flow.....’ Ja, een titel die ik al eerder heb gebruikt en geschreven werd in een momentum van Trots..

Flow, dat is waar het over zal gaan dit seizoen....in gevoel en ervaren, in trainen en spelen.


Frans

De Kleine Lettertjes………

In elke overeenkomst komen ze voor, de Kleine Lettertjes. En zo kan het voorkomen dat je een overeenkomst afsluit en blijkt dat je toch niet voldoet aan de voorwaarden. Bij de gedachte dat de voorwaarden helder waren, is het goed om deze ook uit te splitsen , helder en concreet te maken.
Waar wil je je als team en individuen in dit team voor indekken? Wat wil je voorkomen? De (rand)voorwaarden zo scheppen dat het aanspreken van een ‘verzekering’ niet nodig is, hoe doe je dat? Hoe vaak mag je aanspraak maken met een claim op een uitkering voortkomende uit deze ‘verzekering’? En dan komen de Kleine Lettertjes om de hoek kijken. Blijkt dat de laatste claim mogelijkheid reeds verstreken is en er geen verdere mogelijkheden meer zijn.

Als er dan lekkage heeft opgetreden, is het dweilen en zorgen dat het niet gebeurt met de kraan open. En dus heb ik de laatste druppen opgedweild en de hoofdkraan gesloten. Geen geschreven stukjes meer die hun oorsprong hadden in de onderstroom van mijn gedachtengoed. Geen woorden die lekken, geen rimpels op het wateroppervlak die zorgen voor beroering en beweging. De beroering en beweging die ik juist waardeer omdat elke rimpel de volgende in beweging zet.

Voor nu is het goed, geen vochtige plekken meer op de vloer en dus maar zorgen dat het beton kan drogen. Drogen voor een sterke basis waar weer een mooi huisje op gebouwd kan worden in de toekomst, wanneer ook……waar ook............




Frans

Kaartenhuis.....

Na de vorige wedstrijd was het de bedoeling een huisje te bouwen. Niet constant op reis zijn maar consolideren. Dat ons huis geen statisch bouwval zal zijn is duidelijk, zone defense in de meest slappe vorm om dan aan te vullen met een slome ‘alleen screen away offense’ is niet onze stijl. Dat we een bouwpakket hebben, wat elke wedstrijd opgezet moet worden, was vooraf duidelijk. De muren verrijzen niet vanzelf de lucht in.

Er is getracht redelijk hard te werken, echter als je een huis bouwt en je geen spijkers en schroeven als verbinding mag gebruiken, dan moet je alles in het spel heel goed op elkaar laten aansluiten. En dat heeft het naar mijn idee ontbroken. We wilden wel enigzins, maar deden net niet het goede (en zoals vaker geschreven: net niet = is helemaal niks). We bouwden een kaartenhuis. En als je zo’n huis bouwt moet je alle kaarten precies goed neerzetten anders....dan valt het om en kun je opnieuw beginnen.

We hebben nagelaten om de kaarten precies goed te plaatsen, we waren wel terug in de defense maar verdedigde in de ruimte i.p.v. strak op de man en lieten passes aankomen die vervolgens met een swingpass werden verwerkt tot schot. En dat kan en mag niet... want als je ook niet rebound dan heb je veel balverlies. We lieten MU 22 in de wedstrijd blijven door niet het initiatief te nemen, passlijnen niet echt! af te sluiten. Daarnaast hebben we heel veel verdedigd met een help-side die vanaf de ball-side werd gespeeld...(??) We spelen onze help-side juist van de weakside toch...? het maakte vele schoten mogelijk die er veelal ingingen, weer wat puntjes tegen.

In de vierde periode zijn jullie heel goed van start gegaan. De vijf die begonnen lieten zien wat we in huis hebben, afgemaakt door de anderen vanaf de bank. Met druk op de bal en passlijn gingen we van start, een vijf seconden overtreding op de zijlijn mee door hard werken! Dat is waar het over gaat, iedereen stond precies goed en geen bal kon worden gegeven.

Compliment voor Eva die de hele wedstrijd voor ging in wat moest, Met een sterke ‘And 1’ was duidelijk te zien welke energie er in het spel lag.


Voor de komende periode moeten we de kaarten dus goed schudden, precies goed neerzetten en echt op de millimeter (lees: in details) neerzetten.

Wie bouwt er mee?

Frans

Under construction........

In de 2,5 jaar samen zijn we op reis geweest naar oorden waar niemand van het team ooit dacht dat ze bestonden. Vele bestemmingen aangedaan om vervolgens verder te reizen in tijd en ruimte. De vele ervaringen van onze reis neemt niemand ons meer af. En wanneer je met zo’n grootte groep reist, onderweg een reisgenoot instapt en aanhaakt en een ander uitstapt, is het goed om te overdenken of we willen verder reizen of dat we gaan settelen op de plaats van het huidige verblijf.

De keus is niet voor allen gelijk, en dan is het goed om te middelen. En dus, eerst maar eens in deze ongerepte natuur een mooie hut bouwen. In de komende maanden is het goed om te bouwen aan ons huis, huisje poesch it zullen we maar zeggen. De fundering als eerste, een sterke verdediging die wat gewicht kan dragen. Dat is wat we vele wedstrijden hebben gedaan; gebouwd op de fundamenten van onze defense. We moeten hierin scherp blijven en de vraag blijft. De vloer moet uitharden tot het niet meer kapot te krijgen is. Maar let wel; als iemand op de vloer piest, wordt deze nat, en nat beton blijft zacht en bezwijkt....dus...zorg ervoor dat je in de komende maanden niet op je eigen vloer staat te piessen. Blijf (of wordt) scherp!

Ik wil de muren behangen met rebounds, veel rebounds, in alle bonte kleuren die er te vinden zijn. Als we die hiermee behangen hebben en de kozijnen ermee geverft, dan is er niets mooier om de kamers in te richten met fastbreaks. Staat echt geweldig in de kamer, zo’n score nadat je de tegenstander hebt weggespeelt. Mooi om aan de muur te hangen, wel opletten dat het goede spijkertje gebruikt word, krijg je een geweldige pass ...scoor je niet, toch jammer als zo’n pronkstuk op de vloer kapot valt.

Dat we reeds een dak boven ons hoofd hebben, mag duidelijk zijn. We worden niet meer nat als het regent..(lees een zone tegen krijgen) en spelen de aanval veel en goed uit! Een compliment dat jullie met alle waardering echt verdienen. Jullie zijn enorm gegroeid in de offense, beter weten wat er nodig is om bij een tegenstander gaten te laten vallen. Denk er aan, wij willen geen gaten in ons dak, dus; niet te snel schieten als er geen rebound is!! De vraag naar het snijden blijft, we snijden wel regelmatig maar echt gevaarlijk zijn we veel te weinig. Snij naar de open gaten en wil dan de bal echt krijgen! Anders is jouw snijbeweging van minder waarde en lekt ons de dakgoot nog kapot..zonde...

Jullie hebben in de wedstrijd ons huis in opgaande lijn aardig opgebouwd. Dat is ook het mooie van ons bouwpakkethuis voor 12 man maximaal. Opvouwen en weer meenemen naar de nieuwe wedstrijd. EN DAN....ligt de vraag er om het hele huis snel en krachtig neer te zetten. Alles erop en eraan. Van vloer, muur naar het dak. Laten we vooral de inrichting niet vergeten, details; lampje, stoel, bank........Een compleet onderkomen, totaal basketball ten top.

Wie denkt ermee in de wens om ons huis zo mooi mogelijk in te richten........?


Frans

Bis vincit,qui se vincit in victoria............,

(Tweemaal overwinnaar is zij, die bij een overwinning zichzelf overwint.)


Op momenten waarop je als speelster, en in de som van, als team moet laten zien uit welk hout je gesneden bent en het ook kan waar maken, alleen dan kan bovenstaande wijsheid met Trots genoemd worden.

In de aanloop naar deze wedstrijd hadden we te kampen met wel een hele lange waslijst aan mankementen. Irma-knie, Elianne-ziek, Eva-enkel, Renate-lies, Rasheeda-lang herstellende, Yvette-niet volledig meespelen. Na afloop werd mooi aangegeven waarop we gewonnen hadden; de mentale overwinning werd de basis waarop we hebben gespeeld. Welke krachten komen er vrij als je bedenkt dat Irma het veld ingaat met een knie die eigenlijk niet goed voelt, wat Renate aan de kant zet met een lies die opspeelt en ze weet dat ze niet over maar vroeg voor de grens moet stoppen, dat je ziet dat Elianne alle energie eruit perst om te blijven staan.

We zijn krachtig begonnen, de boodschap was direct duidelijk; wij speelden om te winnen. Winnen van de wedstrijd EN van onszelf! En dat hebben we gedaan. In een minder mooie en tegelijkertijd wel een hele goede wedstrijd. Niet het feit dat maar HOE we gewonnen hebben maakt deze overwinning zo goed. Een passender titel kon ik dan ook niet bedenken.
Wij wisten dat het ging om controle krijgen over de presses. Zowel die we op hen speelden als de press die we tegen kregen. Als 2 teams pressen is het vaak dat er maar 1 echt kan domineren. We hebben hierin duidelijk de toon gezet. Dat moet worden afgedwongen in de eerste noten die je speelt."C'est le ton qui fait la musique" ...
'Het is de toon die de muziek maakt’. We hebben gezongen, in ballade en de rock.

Vooral de kracht van het mentale in combinatie met teamplay heeft gemaakt dat we met kleine doch zekere stapjes verder uitliepen op de tegenstander. Zover zelfs dat ik in de laatste 2,5 minuut ons halve ‘ziekenboegje’ er in durfde te zetten. Aangevuld met Linda I als stabile factor en kracht, speelden Irma en Elianne hun minuutjes mee in de afronding. Dat we als team hebben gewonnen ervaar ik als geweldig! Samen werken aan het spel, zonder egoisme werd er gespeeld, altruisme ten top! Vooral in de tweede helft werd er gespeeld naar potentie; drivers gingen inside en schutters boden zich aan in de tweede optie, grandioos en met opbouwende speldiscipline.

In de defense helpen we elkaar erg goed, echter de gaten die vallen door het ontbreken van een help the helper zijn voor de toekomst een vraag om op te vullen. De omschakeling ging erg goed, we speelden de ‘press’ makkelijk weg en hadden door het gebruik van passing weinig last van turnovers. In de setplay hebben we een hele mooie stap gemaakt in het uitspelen. We hadden met 20 punten voorsprong kunnen kiezen voor verder gaan, met de mogelijkheid (gezien de vele blessures en de daaropvolgend vraag op te staan en voor te gaan in de strijd door het kleine overgebleven deel van het team) dat we ons in kleine stapjes van details gingen verliezen, en hiermee ook de wedstrijd. En dus is er gekozen om uit spelen. Rust en gebruik maken van spelpatronen behorende bij de mogelijkheden die we vanuit de defense van de tegenstander tegen kregen. En dat deden we! Lange aanvallen en dan vanaf de laatste 8 seconden toewerken naar de afronding in de score, formidabel! Als je dan ook nog de defense goed weet te lezen en open lay-ups weet te benutten in een vroeg stadium van de aanval dan heb je echt laten zien dat bent gegroeid als team.

We hebben gewonnen met een groot verlies. Het verlies van Marleen zal ons in de komende weken duidelijk worden. Ze gaat een half jaar op avontuur, reizen naar onbekende oorden. Dat we haar gaan missen is nu al helder. Als speelster, waarin we als team een echte vechter in ons midden hadden, met slides die elke guard dwong om in stress zich te laten vast zetten of seconden weg te geven door lange dribble partijen. Ook de rebounding was in de afgelopen jaren majesteus, als kleinste van het team in de top meedraaien van rebounders met ook nog diverse scores hierop volgend. Wat een wilskracht spreidt je dan ten toon. Ja, ook hier komt de toon weer naar boven. Marleen, we zullen jouw ‘muziekjes’ heel erg gaan missen. Als speelster en zeker ook als mens met jouw vrolijke enthousiaste eigenheid.

Ik dank je als coach. Ik heb genoten van je, ben soms hard geweest en waardeer de momenten met kleine gesprekjes.

Met genegenheid groet ik je,

Frans

7 deugden.......!

Wie speelt met de 7 zonden, zal spelen zonder Trots, zal zich verliezen in alles wat niet moet. Wie speelt met de 7 deugden als onderliggende basis zal verder kunnen gaan dan wordt verondersteld. Zij heeft de mogelijkheid om te spelen naar potentie, en dat is wat we willen nastreven! (...... toch?). Voor hen die de 7 deugden niet direct paraat hebben: .....of nee, toch niet, zoek maar op, wordt je wijzer van. (aaaah, de eerste al te pakken!) wijsheid, 1 van onze pijlers: Intelligentie in ons spel.

We hebben gespeeld met teruggewonnen werklust. Teruggewonnen op ons zelf. Er was vasthoudendheid in de verdediging en beheersing in de aanval waar nodig. Er is meer gespeeld in de mogelijkheden die er lagen, door het team als totaal en ook door speelsters individueel. En ja, dan wil ik toch terugkomen op het ‘rollenspel’ waar ik eerder over schreef. Er is in deze wedstrijd gespeeld naar de mogelijkheden die jullie ook als individuele speelsters hebben. Weinig gekke dingen doen, en vooral samen het spel gemaakt.

Een indirect en vrijvertaald synoniem voor 1 van de deugden (Fortitudo, en nu inmiddels al vier bekend...jaja 2 onderweg al genoemd in vermoming) is aviditeit, (ook even opzoeken denk ik...). Ik heb het gezien en ervan genoten. Eva die hierdoor een interceptie pakt en op het scherpst van de snede zich beloont met een sterk lay-up en bijbehorende score! Yvette die coast to coast gaat om afsluitend met slalom te verzilveren. Ook in het vaak ongeziene, Irma en Elianne die de guard hard lieten werken en veel over links stuurden, wat later heel goed werd overgenomen door Yvette. Er werd ook met beheersing gespeelt in de schoten die we namen, soms te vroeg en verder veel goed geselecteert. De fast break werd met grootte regelmaat gespeeld en met een trailer (Renate in topvorm momenten) die scoorde inde ruimte onder de basket. Met sterke schoten na een swing afgedwongen door o.a Lisa hebben we ook de zone goed bespeelt. Er is goed getracht om Renate en Linda E te bereiken. Hierin zijn we we te veel aan het zoeken i.p.v. creeeren. Passes komen hierdoor niet altijd aan en dus moeten we in het aanpassen gebruik maken van snellere passing. Wat niet kan, is nog nooit gebeurt! Dus geef geen passes die niet kunnen en laat de bal dan sneller doorgaan. De pass (ook inside) komt dan wel later in de aanval door opengespeelde centers.

De vraag naar Rebounds is ook krachtig beantwoord! Vooral in de rebounding blijft de vraag altijd: wie is er het beste? En het antwoordt ligt verscholen in de gedachte dat: als je niet rebound is de tegenstander altijd beter en heb je per definitie verloren. Als je wel rebound maar er wordt goed uitgeboxed, dan blijkt de speelster die zich in balbezit heeft gebracht de winnaar en is de ander mentaal nog steeds winaar met daarbij de mogelijkheid om een sterke ‘Jam the outlett’ te spelen. Iets wat we heel veel deden en de tegenstander geremt werd en we goed konden pressen vanaf het begin. DAT is totaalbasketball!

Ik wil een deugd eens koppelen aan een (in een ver verleden) eerder genoemde term; coniunctius viribus....; met vereende krachten! Het is zoiets als Caritas (naastenliefde) en ook hier weer vrij vertaald naar de sport, elkaar zien! Met elkaar gaan voor waar de wens en hoop ligt om in een wedstrijd mee te spelen. Ja, caritas de laatste deugd in de rij van 7, wie heeft de ontbrekende reeds opgezocht?

Dat we deze wedstrijd vooral als team hebben gespeeld is duidelijk zichtbaar in de terugblik op video. We hebben veel als team opgelost, heel vaak de bucket dichtgehouden door een goede helpside en..heel veel compleet gemaakt met een help the helper. Was dat niet een eerder genoemd doel; compleeter spelen? Ja!, delen samen voegen, dat is waar het al 2,5 jaar overgaat en nu aardig bij elkaar kwam in een wedstrijd. Nu nog enkele delen erbij zoals het ‘op stappen’op de aanvaller en daarop aansluitend de bal het werk laten doen in de aanval d.m.v. het swingen!

We hebben een goede wedstrijd neergezet als team! Ik ben benieuwd wat ik voor de rest van alle wedstrijden van jullie mag verwachten. Daar hoort dan ook de volgende vraag bij: Is dit het niveau dat we maximaal kunnen behalen? Zoja, dan gaan we in deze lijn verder. Zonee? Hoe gaan we dan naar een hoger niveau toewerken voor de rest van het seizoen?


Als we in de toekomst alle deugden bijeen hebben kunnen brengen, dan is mijn wens voor dit seizoen vervult! Wie vult ermee..........? in deugden en soms een kleine zonde..........


Frans

Ach, wat zijn nou 15 punten.........

Verloren met 15 punten. Was de tegenstander dan ook 15 punten beter? Nee..........., enkel 15 punten gretiger! En waar zitten dan die 15 punten in?

Als team dien je in deze wedstrijden te strijden om elke punt. Maar juist hoe de punten tot stand komen dient afgestopt te worden. Het zit ‘m in de details. Per periode 2 ‘kleine’ foutjes, maken er 8 in de hele wedstrijd. En ja, dat zijn 16 punten, de winst met 1.....

Weten waar je verdedigd vanaf het begin van de wedstrijd, net niet de bal met ons vieren in de bucket pakken in de rebound en dan merken dat er 1 van de tegenstanders zo hard werkt dat zij de bal wel pakt. Een hand hoog bij de bal waardoor een pass niet kan. Kijken naar ballen die uit dreigen te gaan en dat 1 van de tegenstanders de bal toch inhoudt en we uiteindelijk een score tegen krijgen. We hebben heel veel rebounds tegen gehad. Hierbij horen ook de ‘losse’ ballen die na een schot in het veld stuiteren of rollen, vele ballen waren voor de tegenstander. Het verlies van de wedstrijd en een beetje trots.


In de derde periode zijn we gaan pressen, met wisselend succes en veel meer energie hebben we de wedstrijd uitgespeeld. Er ontstond met vlagen een ander wedstrijdbeeld, maar hebben toch vaak met z’n vieren gespeeld en 1 stond te dromen, weer een gemiste kans. Dat we met het pressen iets bewerkstelligen is duidelijk, dus...meenemen naar de toekomst.

De 4-out, 1 in motion in combinatie met de high-low is geen succes, ook maar meenemen ter overdenking in de nabije toekomst. Als laatste wil ik aangeven dat ik heb gemerkt dat diverse speelsters die vanaf de bank begonnen een redelijk tot aardige wedstrijd hebben neergezet met uitzondering van Yvette, zij speelde krachtig!, slim en was hot in het schot. Het zal betekenen dat ik in de komende weken ga schuiven met de basis.

Frans