Bis vincit,qui se vincit in victoria............,

(Tweemaal overwinnaar is zij, die bij een overwinning zichzelf overwint.)


Op momenten waarop je als speelster, en in de som van, als team moet laten zien uit welk hout je gesneden bent en het ook kan waar maken, alleen dan kan bovenstaande wijsheid met Trots genoemd worden.

In de aanloop naar deze wedstrijd hadden we te kampen met wel een hele lange waslijst aan mankementen. Irma-knie, Elianne-ziek, Eva-enkel, Renate-lies, Rasheeda-lang herstellende, Yvette-niet volledig meespelen. Na afloop werd mooi aangegeven waarop we gewonnen hadden; de mentale overwinning werd de basis waarop we hebben gespeeld. Welke krachten komen er vrij als je bedenkt dat Irma het veld ingaat met een knie die eigenlijk niet goed voelt, wat Renate aan de kant zet met een lies die opspeelt en ze weet dat ze niet over maar vroeg voor de grens moet stoppen, dat je ziet dat Elianne alle energie eruit perst om te blijven staan.

We zijn krachtig begonnen, de boodschap was direct duidelijk; wij speelden om te winnen. Winnen van de wedstrijd EN van onszelf! En dat hebben we gedaan. In een minder mooie en tegelijkertijd wel een hele goede wedstrijd. Niet het feit dat maar HOE we gewonnen hebben maakt deze overwinning zo goed. Een passender titel kon ik dan ook niet bedenken.
Wij wisten dat het ging om controle krijgen over de presses. Zowel die we op hen speelden als de press die we tegen kregen. Als 2 teams pressen is het vaak dat er maar 1 echt kan domineren. We hebben hierin duidelijk de toon gezet. Dat moet worden afgedwongen in de eerste noten die je speelt."C'est le ton qui fait la musique" ...
'Het is de toon die de muziek maakt’. We hebben gezongen, in ballade en de rock.

Vooral de kracht van het mentale in combinatie met teamplay heeft gemaakt dat we met kleine doch zekere stapjes verder uitliepen op de tegenstander. Zover zelfs dat ik in de laatste 2,5 minuut ons halve ‘ziekenboegje’ er in durfde te zetten. Aangevuld met Linda I als stabile factor en kracht, speelden Irma en Elianne hun minuutjes mee in de afronding. Dat we als team hebben gewonnen ervaar ik als geweldig! Samen werken aan het spel, zonder egoisme werd er gespeeld, altruisme ten top! Vooral in de tweede helft werd er gespeeld naar potentie; drivers gingen inside en schutters boden zich aan in de tweede optie, grandioos en met opbouwende speldiscipline.

In de defense helpen we elkaar erg goed, echter de gaten die vallen door het ontbreken van een help the helper zijn voor de toekomst een vraag om op te vullen. De omschakeling ging erg goed, we speelden de ‘press’ makkelijk weg en hadden door het gebruik van passing weinig last van turnovers. In de setplay hebben we een hele mooie stap gemaakt in het uitspelen. We hadden met 20 punten voorsprong kunnen kiezen voor verder gaan, met de mogelijkheid (gezien de vele blessures en de daaropvolgend vraag op te staan en voor te gaan in de strijd door het kleine overgebleven deel van het team) dat we ons in kleine stapjes van details gingen verliezen, en hiermee ook de wedstrijd. En dus is er gekozen om uit spelen. Rust en gebruik maken van spelpatronen behorende bij de mogelijkheden die we vanuit de defense van de tegenstander tegen kregen. En dat deden we! Lange aanvallen en dan vanaf de laatste 8 seconden toewerken naar de afronding in de score, formidabel! Als je dan ook nog de defense goed weet te lezen en open lay-ups weet te benutten in een vroeg stadium van de aanval dan heb je echt laten zien dat bent gegroeid als team.

We hebben gewonnen met een groot verlies. Het verlies van Marleen zal ons in de komende weken duidelijk worden. Ze gaat een half jaar op avontuur, reizen naar onbekende oorden. Dat we haar gaan missen is nu al helder. Als speelster, waarin we als team een echte vechter in ons midden hadden, met slides die elke guard dwong om in stress zich te laten vast zetten of seconden weg te geven door lange dribble partijen. Ook de rebounding was in de afgelopen jaren majesteus, als kleinste van het team in de top meedraaien van rebounders met ook nog diverse scores hierop volgend. Wat een wilskracht spreidt je dan ten toon. Ja, ook hier komt de toon weer naar boven. Marleen, we zullen jouw ‘muziekjes’ heel erg gaan missen. Als speelster en zeker ook als mens met jouw vrolijke enthousiaste eigenheid.

Ik dank je als coach. Ik heb genoten van je, ben soms hard geweest en waardeer de momenten met kleine gesprekjes.

Met genegenheid groet ik je,

Frans