Op het moment heb ik me maar toegelegd op de video van BVG 2 vs Dyna. Ziekig op de bank en dan is dit een mooie invulling van de zondagmiddag om eens iets meer tijd te nemen in het analyseren van de wedstrijd. Word ik toch maar weer bevestigd dat ik niet van scorebord journalistiek houdt.
19 – 49 eindstand lijkt een sterke overwinning van een sportief spelend Dyna.
Dat blijft natuurlijk overeind, ik bekijk het echter wel door mijn bril als coach van een team dat erg jong, redelijk onervaren en uit vele andere teams is samengesteld. Ons startpunt is ons uitgangspunt, dat we voor de zomer enkel en alleen in chaos konden spelen (en trainen) maakt dat de speelstijl die we nu hanteren een enorme stap voorwaarts is. Ik ben blij om te zien dat de facetten waarop ik coach terug te zien zijn in ons spel, nog lang niet alles en compleet uitgevoerd, al wel in grote lijnen zichtbaar. En daar ligt dan ook de vraag, meer details toevoegen in ons spel. Iets meer druk op de bal en op de passlijn waardoor passes niet aankomen en we sneller een betere positie kunnen innemen in onze defense. Nog sneller op de juiste positie in de helpside en vooral sterker en tot op de man de close out spelen. Dit was zeker in de tweede helft terug te zien; maar 15 punten tegen is een sterke teamprestatie waarin de visie van ons spel steeds beter naar voren kwam.
Aanvallend spelen we de bal goed rond, komen in diverse situaties goed vrij voor sterke scorekansen, maar de vraag is wel; hoe gaan we deze benutten? Er ligt dus nog duidelijk de vraag; hoe gaan we met meer LEF spelen? Als we dit ingredient kunnen toevoegen zullen jullie merken dat er veel meer naar potentie gespeeld kan worden. Meer gevoel in ons spel leggen, als je vrij staat (op jouw ‘hotspot’); neem dat schot! Is de lijn naar de basket open; neem die drive en ga voor de score of de 2e optie! Nog meer felheid dat is wat we nodig hebben! Jaja, FEL spelen dat is wat ik voorsta. En het mooie is dat als je heel FEL traint dan komt er iets heel moois achtervandaan. Spiegel FEL maar eens meiden.....................................
Is dit kleine cirkeltje weer mooi rond: als we FEL gaan spelen komt het LEF er wel achteraan! En laat ik het dan maar direct afmaken: want daarna komt FLOW! Heb je dat wel eens gespiegeld?
The Wolfpack...mooie titel voor een video...................of een nieuwe blogspot.
Frans
zondag 30 oktober 2011
vrijdag 21 oktober 2011
Sport is emotie......
In de sport gaat het om emotie. De uiterste drijfveer om over grenzen te gaan komt voort uit het gevoel dat het ons geeft. Om uit onze comfortzone te stappen en te doen wat nodig is om te groeien, om beter te worden dan we in het nu zijn, is het nodig om iets te doen wat we in eerste instantie eigenlijk niet willen. We zullen de ‘pijn’ moeten opzoeken, want daar ligt de grens. Waar de ‘pijn’ begint, begint de groei. De mens is gericht op twee gevoelens: pijn vermijden en vreugde voelen.
En daar ligt dan ook de vraag, de discrepantie in ons trainen. Want wat als we de ‘pijn’ blijven vermijden, hoe kunnen we dan de vreugde voelen die voortkomt uit het bereiken van het tot nu toe ‘onbereikbare’? De euforie die bezit kan nemen van het team en daarbij alle teamgenoten inbegrepen, is waar ik naar op zoek ben in mijn training geven. Ik ken het gevoel, weet hoe ik daar kan komen. Het team, speelsters, dingen zien doen die ze daarvoor nog niet deden of konden dat is wat mijn gevoel voedt. De andere kant ken ik ook, en dat is wat mij ook raakt. De machteloosheid om langs het veld te staan en toch de wil ervaren het team naar grotere hoogte te brengen. De pass die snijdend tot een score wordt verwerkt, het schot genomen zonder nadenken en in 1 vloeiende beweging ingezet naar de basket en vooral meiden te zien trainen met volle energie en overtuiging, vol bezieling en strijdlust. Dat brengt mij in vervoering en dat is waar ik naar op zoek ben.
Beter worden....hoe doe je dat? Naar mijn bescheiden mening in ieder geval doen wat je al kan. Alles doen wat je al kan. Ja dan, dan kom je automatisch uit bij de grens van het kunnen op het moment. Als je alles doet wat je in je hebt, er dus alles uithaalt, dan is er maar een heel klein stapje nodig om iets te doen wat je nog niet kan. Het maakt dat je op dat moment over jouw grens gaat en dus....
Ja inderdaad, beter word!
Beter worden dan we op het moment zijn dat is toch ons doel? Dat is waar het gevoel gevoedt wordt van onze drijfveer. En dus rest niets anders te doen dan dat wat we al kunnen. Maar dan wel alles(!) doen wat we al kunnen. En dan rest mij niets anders te doen dan jullie dat hele kleine stapje te leren nemen welke maakt dat je zult groeien. Als dat gebeurt, is mijn drijfveer gevoedt met het gevoel van vreugde waar ik elke training weer opnieuw naar op zoek ben.
Frans
En daar ligt dan ook de vraag, de discrepantie in ons trainen. Want wat als we de ‘pijn’ blijven vermijden, hoe kunnen we dan de vreugde voelen die voortkomt uit het bereiken van het tot nu toe ‘onbereikbare’? De euforie die bezit kan nemen van het team en daarbij alle teamgenoten inbegrepen, is waar ik naar op zoek ben in mijn training geven. Ik ken het gevoel, weet hoe ik daar kan komen. Het team, speelsters, dingen zien doen die ze daarvoor nog niet deden of konden dat is wat mijn gevoel voedt. De andere kant ken ik ook, en dat is wat mij ook raakt. De machteloosheid om langs het veld te staan en toch de wil ervaren het team naar grotere hoogte te brengen. De pass die snijdend tot een score wordt verwerkt, het schot genomen zonder nadenken en in 1 vloeiende beweging ingezet naar de basket en vooral meiden te zien trainen met volle energie en overtuiging, vol bezieling en strijdlust. Dat brengt mij in vervoering en dat is waar ik naar op zoek ben.
Beter worden....hoe doe je dat? Naar mijn bescheiden mening in ieder geval doen wat je al kan. Alles doen wat je al kan. Ja dan, dan kom je automatisch uit bij de grens van het kunnen op het moment. Als je alles doet wat je in je hebt, er dus alles uithaalt, dan is er maar een heel klein stapje nodig om iets te doen wat je nog niet kan. Het maakt dat je op dat moment over jouw grens gaat en dus....
Ja inderdaad, beter word!
Beter worden dan we op het moment zijn dat is toch ons doel? Dat is waar het gevoel gevoedt wordt van onze drijfveer. En dus rest niets anders te doen dan dat wat we al kunnen. Maar dan wel alles(!) doen wat we al kunnen. En dan rest mij niets anders te doen dan jullie dat hele kleine stapje te leren nemen welke maakt dat je zult groeien. Als dat gebeurt, is mijn drijfveer gevoedt met het gevoel van vreugde waar ik elke training weer opnieuw naar op zoek ben.
Frans
zondag 9 oktober 2011
“One step back, Two steps forward.........”
De wedstrijd was een weergave van het moment waarop we staan in het seizoen. Het maakte zichtbaar wat nodig was en is. 1 stap terug om met 2 weer voorwaarts te gaan had ons meer in de wedstrijd gehouden. Waar in de vorige wedstrijd het verschil met name lag in de 1e en 4e periode, was nu zichtbaar dat we in de doorgaande lijn telkens weer net iets te kort kwamen. Net iets minder ervaring in de ploeg, net iets minder over- en inzicht in de offense. Verdedigend heel vaak net iets te laat.
We hadden de zonepress uit kunnen en moeten spelen met 1 pass terug en via de swing 2 naar voren. Het maakt dat je al passend de tegenstander wegspeelt en hen het geloof in het spel ontneemt. We hebben het tij niet kunnen keren en liepen in veel facetten achter de feiten aan. Het initiatief nemen in plaats van terughoudend spel, is waar we in de komende weken de aandacht op zullen (moeten) vestigen. De afstemming blijkt aan dit begin van de competitie nog niet compleet. En daar liggen dan ook vele kansen.
We hebben de mogelijkheid om te groeien, in vele opzichten. We kunnen meer en grotere stappen nemen in onze ontwikkeling dan menig tegenstander (velen spelen al naar hun maximale potentie). Dat vooruitzicht is goed om te weten en nog meer om te ervaren, (de toekomst zal het ons leren). Ik blijf posititief gestemd over de toekomst! Als we de kracht blijven behouden uit ons teamdenken, leren om niet en nooit meer op te geven en het spel slimmer te spelen dan zullen we na de stap terug van gister, 2 hele krachtige sprongen voorwaarts kunnen maken!
Frans
We hadden de zonepress uit kunnen en moeten spelen met 1 pass terug en via de swing 2 naar voren. Het maakt dat je al passend de tegenstander wegspeelt en hen het geloof in het spel ontneemt. We hebben het tij niet kunnen keren en liepen in veel facetten achter de feiten aan. Het initiatief nemen in plaats van terughoudend spel, is waar we in de komende weken de aandacht op zullen (moeten) vestigen. De afstemming blijkt aan dit begin van de competitie nog niet compleet. En daar liggen dan ook vele kansen.
We hebben de mogelijkheid om te groeien, in vele opzichten. We kunnen meer en grotere stappen nemen in onze ontwikkeling dan menig tegenstander (velen spelen al naar hun maximale potentie). Dat vooruitzicht is goed om te weten en nog meer om te ervaren, (de toekomst zal het ons leren). Ik blijf posititief gestemd over de toekomst! Als we de kracht blijven behouden uit ons teamdenken, leren om niet en nooit meer op te geven en het spel slimmer te spelen dan zullen we na de stap terug van gister, 2 hele krachtige sprongen voorwaarts kunnen maken!
Frans
zondag 2 oktober 2011
‘In Blijde verwachting’......
Nu, na 20 weken in jaloezie, toegekeken te hebben naar mijn vrouw, kan ik het ook eindelijk vertellen....
Ook ik ben in Blijde Verwachting! En wel van het nieuwe seizoen. Na ongeveer hetzelfde aantal weken geleden te zijn gestart met het laten ontstaan van dit nieuwe leven van een nieuw team, kan ook ik zeggen in Blijde Verwachting te zijn!
Als ervaringsdeskundige kan ik het vertellen; het ontstaan van nieuw leven gaat in fasen en heeft tijd nodig om uit te groeien in volledigheid. Dat we pas in het begin van ons bestaan leven is duidelijk. De eerste stap is reeds maanden geleden gezet met de groei van meer en meer ‘Cellen’ die ons bestaan deden rechtvaardigen. Langzaam groeiden we uit tot wat we nu zijn; een volwaardig begin van een nieuw leven. Het Hart klopt!, het Bloed stroomt vurig door ons lijf en meer en meer zijn onze Ledematen te zien op de Echo die ons vanaf nu bijna wekelijks zal worden afgenomen. We bouwen elke training aan ons Lijf dat groeit en groter wordt. We zullen niet alleen het Bloed moeten laten stromen naar onze Ingewanden, ook de structuur in onze Hersenen verdient de nodige aandacht in de komende weken. Als we ons intellect versnelt kunnen ontwikkelen zal het ons helpen in de verdere groei naar volwassenheid van het teamspel. We hebben in de afgelopen 2 weken een kleine groeiachterstand opgelopen. Veel speelsters waren er niet door blessureleed, verplichtingen of andere redenen... het heeft gemaakt dat we korte tijd toch hebben gemerkt dat een tekort aan Rode Bloedlichamen zorgt voor een Zuurstof tekort. Ik hoop dat we het in de komende weken / maanden niet meer zo benauwd krijgen.
Het wordt over het algemeen als standaard periode beschouwt; de eerste drie maanden zijn het spannendst. Je gaat het hierna vertellen aan familie en vrienden en dan mogen ze ook meeleven met het ontstaan van. Zo ook bij ons, met diverse familieleden en vrienden op de tribune, kijkend naar de eerst Echo van het seizoen. Fijn om te horen dat allen zo opgetogen waren over wat ze hebben gezien en gehoord; doorzettingsvermogen tot het einde, zonder enige wanklank naar elkaar en de potentie om uit te groeien tot een heel mooi........
De eerst wedstrijd gespeeld en, hoewel de eindstand het anders zou doen vermoeden, ben ik tevreden over het ‘Hoe’. Nog veel te leren en progressie te boeken, schept de mogelijkheid om er een krachtig seizoen van te maken! Ik heb in mijn coachgeschiedenis niet met zoveel punten verloren en tegelijk zoveel plezier in het coachen gehad. De strijdlust die we allen tot het laatst lieten zien, bevestigd waar we op in hebben gezet. Een eerste stap naar een sterkere mentale kracht.
We zijn gestart met de verwachte zenuwen in de eerste periode. We moesten de schroom van ons afschudden en meer ‘Guts’ laten zien. Na een 6-28 stand hebben we ons laten gelden in de tweede en derde periode met 11-19 en 11-15 periodestanden. Dat hieropvolgend de koek op leek te zijn, Marina na een week ziekte echt op was en Ineke er uit ging met ‘5’, was enkel te zien in de stand, maar niet in ons spel.
We hebben ons spel per periode weten te ontwikkelen, met meer druk op de bal en passlijnen dan waar we mee startte is een grote stap voorwaarts. De bijzonder hoge mate van coachability maakte in deze wedstrijd veel grote veranderingen mogelijk.
Roxanne die veel vrijer ging spelen en door haar lef naar de basket Ineke via de rebound in de score bracht, Irma en Marleen die meer en meer op de bal op stapte en meer durf in de 1-1 defense lieten zien, Elianne die met regelmaat de baseline dicht hield met een vreugdesprongetje van de coach tot gevolg. Ook anderen zoals Rasheeda die zich liet gelden met haar schot vanuit de perfecte positionering of Ineke vanuit haar turn-around jumper raak schoot. Ilse die zich meer over the top vocht dan aan het begin van de wedstrijd en de ‘fake-moves’ van Ingrid werden met regelmaat krachtig ingezet. Roos die van afstoppen naar erop en d’r over mentaliteit en spel overging en Astrid die zich liet gelden met heel veel rebounds. En als je een hele week ziek bent geweest en toch rebounds pakt en een aantal succesvolle dropsteps met score pakt zoals Marina deed dan is het plaatje rond en laat het zien waar eenieder mee bezig is en waar onze krachten onder andere liggen.Renate werd gemist en Iris en Annemiek konden vanaf de bank de morele ondersteuning inzetten die we het komende jaar sowieso van elkaar nodig blijven hebben.
Dat er veel te leren blijft, staat buiten kijf. Dat het leerproces dus de essentie is ook en dat maakt dat we elke wedstrijd moeten blijven zien als training. Trainen en spelen vanuit onze procesgedachte zonder ons ‘de kop gek te laten maken’ dat we willen of zouden moeten winnen van tegenstanders. NEE, wij moeten leren om te willen winnen van ons zelf. En dat...is al lastig genoeg.
Frans
Ook ik ben in Blijde Verwachting! En wel van het nieuwe seizoen. Na ongeveer hetzelfde aantal weken geleden te zijn gestart met het laten ontstaan van dit nieuwe leven van een nieuw team, kan ook ik zeggen in Blijde Verwachting te zijn!
Als ervaringsdeskundige kan ik het vertellen; het ontstaan van nieuw leven gaat in fasen en heeft tijd nodig om uit te groeien in volledigheid. Dat we pas in het begin van ons bestaan leven is duidelijk. De eerste stap is reeds maanden geleden gezet met de groei van meer en meer ‘Cellen’ die ons bestaan deden rechtvaardigen. Langzaam groeiden we uit tot wat we nu zijn; een volwaardig begin van een nieuw leven. Het Hart klopt!, het Bloed stroomt vurig door ons lijf en meer en meer zijn onze Ledematen te zien op de Echo die ons vanaf nu bijna wekelijks zal worden afgenomen. We bouwen elke training aan ons Lijf dat groeit en groter wordt. We zullen niet alleen het Bloed moeten laten stromen naar onze Ingewanden, ook de structuur in onze Hersenen verdient de nodige aandacht in de komende weken. Als we ons intellect versnelt kunnen ontwikkelen zal het ons helpen in de verdere groei naar volwassenheid van het teamspel. We hebben in de afgelopen 2 weken een kleine groeiachterstand opgelopen. Veel speelsters waren er niet door blessureleed, verplichtingen of andere redenen... het heeft gemaakt dat we korte tijd toch hebben gemerkt dat een tekort aan Rode Bloedlichamen zorgt voor een Zuurstof tekort. Ik hoop dat we het in de komende weken / maanden niet meer zo benauwd krijgen.
Het wordt over het algemeen als standaard periode beschouwt; de eerste drie maanden zijn het spannendst. Je gaat het hierna vertellen aan familie en vrienden en dan mogen ze ook meeleven met het ontstaan van. Zo ook bij ons, met diverse familieleden en vrienden op de tribune, kijkend naar de eerst Echo van het seizoen. Fijn om te horen dat allen zo opgetogen waren over wat ze hebben gezien en gehoord; doorzettingsvermogen tot het einde, zonder enige wanklank naar elkaar en de potentie om uit te groeien tot een heel mooi........
De eerst wedstrijd gespeeld en, hoewel de eindstand het anders zou doen vermoeden, ben ik tevreden over het ‘Hoe’. Nog veel te leren en progressie te boeken, schept de mogelijkheid om er een krachtig seizoen van te maken! Ik heb in mijn coachgeschiedenis niet met zoveel punten verloren en tegelijk zoveel plezier in het coachen gehad. De strijdlust die we allen tot het laatst lieten zien, bevestigd waar we op in hebben gezet. Een eerste stap naar een sterkere mentale kracht.
We zijn gestart met de verwachte zenuwen in de eerste periode. We moesten de schroom van ons afschudden en meer ‘Guts’ laten zien. Na een 6-28 stand hebben we ons laten gelden in de tweede en derde periode met 11-19 en 11-15 periodestanden. Dat hieropvolgend de koek op leek te zijn, Marina na een week ziekte echt op was en Ineke er uit ging met ‘5’, was enkel te zien in de stand, maar niet in ons spel.
We hebben ons spel per periode weten te ontwikkelen, met meer druk op de bal en passlijnen dan waar we mee startte is een grote stap voorwaarts. De bijzonder hoge mate van coachability maakte in deze wedstrijd veel grote veranderingen mogelijk.
Roxanne die veel vrijer ging spelen en door haar lef naar de basket Ineke via de rebound in de score bracht, Irma en Marleen die meer en meer op de bal op stapte en meer durf in de 1-1 defense lieten zien, Elianne die met regelmaat de baseline dicht hield met een vreugdesprongetje van de coach tot gevolg. Ook anderen zoals Rasheeda die zich liet gelden met haar schot vanuit de perfecte positionering of Ineke vanuit haar turn-around jumper raak schoot. Ilse die zich meer over the top vocht dan aan het begin van de wedstrijd en de ‘fake-moves’ van Ingrid werden met regelmaat krachtig ingezet. Roos die van afstoppen naar erop en d’r over mentaliteit en spel overging en Astrid die zich liet gelden met heel veel rebounds. En als je een hele week ziek bent geweest en toch rebounds pakt en een aantal succesvolle dropsteps met score pakt zoals Marina deed dan is het plaatje rond en laat het zien waar eenieder mee bezig is en waar onze krachten onder andere liggen.Renate werd gemist en Iris en Annemiek konden vanaf de bank de morele ondersteuning inzetten die we het komende jaar sowieso van elkaar nodig blijven hebben.
Dat er veel te leren blijft, staat buiten kijf. Dat het leerproces dus de essentie is ook en dat maakt dat we elke wedstrijd moeten blijven zien als training. Trainen en spelen vanuit onze procesgedachte zonder ons ‘de kop gek te laten maken’ dat we willen of zouden moeten winnen van tegenstanders. NEE, wij moeten leren om te willen winnen van ons zelf. En dat...is al lastig genoeg.
Frans
Abonneren op:
Posts (Atom)
