‘In Blijde verwachting’......

Nu, na 20 weken in jaloezie, toegekeken te hebben naar mijn vrouw, kan ik het ook eindelijk vertellen....

Ook ik ben in Blijde Verwachting! En wel van het nieuwe seizoen. Na ongeveer hetzelfde aantal weken geleden te zijn gestart met het laten ontstaan van dit nieuwe leven van een nieuw team, kan ook ik zeggen in Blijde Verwachting te zijn!
Als ervaringsdeskundige kan ik het vertellen; het ontstaan van nieuw leven gaat in fasen en heeft tijd nodig om uit te groeien in volledigheid. Dat we pas in het begin van ons bestaan leven is duidelijk. De eerste stap is reeds maanden geleden gezet met de groei van meer en meer ‘Cellen’ die ons bestaan deden rechtvaardigen. Langzaam groeiden we uit tot wat we nu zijn; een volwaardig begin van een nieuw leven. Het Hart klopt!, het Bloed stroomt vurig door ons lijf en meer en meer zijn onze Ledematen te zien op de Echo die ons vanaf nu bijna wekelijks zal worden afgenomen. We bouwen elke training aan ons Lijf dat groeit en groter wordt. We zullen niet alleen het Bloed moeten laten stromen naar onze Ingewanden, ook de structuur in onze Hersenen verdient de nodige aandacht in de komende weken. Als we ons intellect versnelt kunnen ontwikkelen zal het ons helpen in de verdere groei naar volwassenheid van het teamspel. We hebben in de afgelopen 2 weken een kleine groeiachterstand opgelopen. Veel speelsters waren er niet door blessureleed, verplichtingen of andere redenen... het heeft gemaakt dat we korte tijd toch hebben gemerkt dat een tekort aan Rode Bloedlichamen zorgt voor een Zuurstof tekort. Ik hoop dat we het in de komende weken / maanden niet meer zo benauwd krijgen.
Het wordt over het algemeen als standaard periode beschouwt; de eerste drie maanden zijn het spannendst. Je gaat het hierna vertellen aan familie en vrienden en dan mogen ze ook meeleven met het ontstaan van. Zo ook bij ons, met diverse familieleden en vrienden op de tribune, kijkend naar de eerst Echo van het seizoen. Fijn om te horen dat allen zo opgetogen waren over wat ze hebben gezien en gehoord; doorzettingsvermogen tot het einde, zonder enige wanklank naar elkaar en de potentie om uit te groeien tot een heel mooi........




De eerst wedstrijd gespeeld en, hoewel de eindstand het anders zou doen vermoeden, ben ik tevreden over het ‘Hoe’. Nog veel te leren en progressie te boeken, schept de mogelijkheid om er een krachtig seizoen van te maken! Ik heb in mijn coachgeschiedenis niet met zoveel punten verloren en tegelijk zoveel plezier in het coachen gehad. De strijdlust die we allen tot het laatst lieten zien, bevestigd waar we op in hebben gezet. Een eerste stap naar een sterkere mentale kracht.

We zijn gestart met de verwachte zenuwen in de eerste periode. We moesten de schroom van ons afschudden en meer ‘Guts’ laten zien. Na een 6-28 stand hebben we ons laten gelden in de tweede en derde periode met 11-19 en 11-15 periodestanden. Dat hieropvolgend de koek op leek te zijn, Marina na een week ziekte echt op was en Ineke er uit ging met ‘5’, was enkel te zien in de stand, maar niet in ons spel.

We hebben ons spel per periode weten te ontwikkelen, met meer druk op de bal en passlijnen dan waar we mee startte is een grote stap voorwaarts. De bijzonder hoge mate van coachability maakte in deze wedstrijd veel grote veranderingen mogelijk.

Roxanne die veel vrijer ging spelen en door haar lef naar de basket Ineke via de rebound in de score bracht, Irma en Marleen die meer en meer op de bal op stapte en meer durf in de 1-1 defense lieten zien, Elianne die met regelmaat de baseline dicht hield met een vreugdesprongetje van de coach tot gevolg. Ook anderen zoals Rasheeda die zich liet gelden met haar schot vanuit de perfecte positionering of Ineke vanuit haar turn-around jumper raak schoot. Ilse die zich meer over the top vocht dan aan het begin van de wedstrijd en de ‘fake-moves’ van Ingrid werden met regelmaat krachtig ingezet. Roos die van afstoppen naar erop en d’r over mentaliteit en spel overging en Astrid die zich liet gelden met heel veel rebounds. En als je een hele week ziek bent geweest en toch rebounds pakt en een aantal succesvolle dropsteps met score pakt zoals Marina deed dan is het plaatje rond en laat het zien waar eenieder mee bezig is en waar onze krachten onder andere liggen.Renate werd gemist en Iris en Annemiek konden vanaf de bank de morele ondersteuning inzetten die we het komende jaar sowieso van elkaar nodig blijven hebben.


Dat er veel te leren blijft, staat buiten kijf. Dat het leerproces dus de essentie is ook en dat maakt dat we elke wedstrijd moeten blijven zien als training. Trainen en spelen vanuit onze procesgedachte zonder ons ‘de kop gek te laten maken’ dat we willen of zouden moeten winnen van tegenstanders. NEE, wij moeten leren om te willen winnen van ons zelf. En dat...is al lastig genoeg.

Frans