Sport is emotie......

In de sport gaat het om emotie. De uiterste drijfveer om over grenzen te gaan komt voort uit het gevoel dat het ons geeft. Om uit onze comfortzone te stappen en te doen wat nodig is om te groeien, om beter te worden dan we in het nu zijn, is het nodig om iets te doen wat we in eerste instantie eigenlijk niet willen. We zullen de ‘pijn’ moeten opzoeken, want daar ligt de grens. Waar de ‘pijn’ begint, begint de groei. De mens is gericht op twee gevoelens: pijn vermijden en vreugde voelen.

En daar ligt dan ook de vraag, de discrepantie in ons trainen. Want wat als we de ‘pijn’ blijven vermijden, hoe kunnen we dan de vreugde voelen die voortkomt uit het bereiken van het tot nu toe ‘onbereikbare’? De euforie die bezit kan nemen van het team en daarbij alle teamgenoten inbegrepen, is waar ik naar op zoek ben in mijn training geven. Ik ken het gevoel, weet hoe ik daar kan komen. Het team, speelsters, dingen zien doen die ze daarvoor nog niet deden of konden dat is wat mijn gevoel voedt. De andere kant ken ik ook, en dat is wat mij ook raakt. De machteloosheid om langs het veld te staan en toch de wil ervaren het team naar grotere hoogte te brengen. De pass die snijdend tot een score wordt verwerkt, het schot genomen zonder nadenken en in 1 vloeiende beweging ingezet naar de basket en vooral meiden te zien trainen met volle energie en overtuiging, vol bezieling en strijdlust. Dat brengt mij in vervoering en dat is waar ik naar op zoek ben.

Beter worden....hoe doe je dat? Naar mijn bescheiden mening in ieder geval doen wat je al kan. Alles doen wat je al kan. Ja dan, dan kom je automatisch uit bij de grens van het kunnen op het moment. Als je alles doet wat je in je hebt, er dus alles uithaalt, dan is er maar een heel klein stapje nodig om iets te doen wat je nog niet kan. Het maakt dat je op dat moment over jouw grens gaat en dus....

Ja inderdaad, beter word!

Beter worden dan we op het moment zijn dat is toch ons doel? Dat is waar het gevoel gevoedt wordt van onze drijfveer. En dus rest niets anders te doen dan dat wat we al kunnen. Maar dan wel alles(!) doen wat we al kunnen. En dan rest mij niets anders te doen dan jullie dat hele kleine stapje te leren nemen welke maakt dat je zult groeien. Als dat gebeurt, is mijn drijfveer gevoedt met het gevoel van vreugde waar ik elke training weer opnieuw naar op zoek ben.


Frans