De wedstrijd had twee gezichten. Momenten met ups en downs en een sterkere defense dan offense. Een wedstrijd waarin we hebben laten zien genoeg in huis te hebben om op dit niveau te spelen en tegelijkertijd het nog niet zo eigen zijn dat we hier continuiteit in kunnen brengen. Een valse start met een aantal punten tegen en dus direct de achterstand. Dat we vervolgens zo hard werken aan onze doelstellingen in de defense dat we 5.12 minuten geen socre tegen krijgen siert ons.
En toch; er waren momenten die het gevoel van euforie wegnamen, terwijl die er wel waren.....de schitterende pass van Ilse op Marleen was bijvoorbeeld geweldig, en daar miste ik het vreugdegevoel van. Het is goed om te vieren als het kan, ook de kleine momenten in detail zijn daar goed voor!! Diverse speelsters zeiden het na afloop, terugkijkend met een gevoel van; “ niet echt tevreden, maar ook niet echt ontevreden”. Een beetje van alles net niks gevoel bracht het bij mij naar boven.
Maar eens kritisch beginnen: na een al wat langer durende periode mis ik toch nog steeds een bepaalde spanningsboog. Ik merkte het bij enkele speelsters; een te lage spierspanning. Net even een slap passje, schoten die als een bom naar beneden vallen maar dan wel een meter voor de ring.... we worden onderdruk gezet en ik zie enkelen zich ‘overgeven’ aan hun lot. Niet keihard die bal naar een medespeelsters RAM’men, nee; een chestpass geven wat een bounce moet zijn en dan ook nog niet hard en overtuigd gegeven. Een klein duwtje tegen is bij velen genoeg om afgestopt te worden. Ik merk gelatenheid, de overgave aan een tegenstander op momenten dat het net niet loopt. En dat terwijl ik ook heb geconstateerd (zie bovenstaand) dat we iets kunnen afdwingen!! Zelfs 5.12 minuten lang! Ik wil graag de kracht die iedereen heeft en in deze wedstrijd ook heeft laten zien, meer/ vaker en continu(er) terug zien. De vraag aan ons allen is; Hoe krijgen we dat voor elkaar?” waarbij ik aantekenen dat dit dus een vraag is voor iedereen om te beantwoorden.
Als rode draad zie ik dat we heel vaak reageren op wat er op dat moment gebeurt en dan dus nodig is. Echter, dan zijn we vaak net iets te laat, zowel verdedigend als aanvallend. Ons grote leerpunt is en wordt dus; hoe leren we situaties herkennen voordat ze daadwerkelijk gebeuren? Want als we ze vroegtijdig herkennen, kunnen we ze oplossen, en vervolgens de laatste stap maken om ons spel te continueren.
Er was ook een mooie kant aan ons spel en Rox zei het mooi; “er is terug te zien waar op getraind word”. De helpside stond veel sterker dan voorheen! En ook de help the helper en het roteren werd heel sterk en krachtig gespeeld! Daarvoor complimenten. Daarnaast hebben we in de rebounding zeker niet ondergedaan voor de tegenstander en ook daar kunnen we mee verder!! Het stemt ook mij tevreden. De mate van bewustzijn over wat we voorstaan in ons spel laat zich stap voor stap zien. We zijn veel aan het zaaien en moeten ook contateren dat we nog te weinig oogsten voor de energie die we erin stoppen. En toch stemt ook deze wedstrijd me hoopvol.
Want wat nou als we net iets sneller en harder naar binnen driven, daarmee onze verdediger net wel verslaan en, of een open basket of de 2e optie kunnen benutten? En stel je dan eens voor dat we de rust in onze beweging zo kunnen gebruiken dat we de score net wel afmaken en hierdoor meer in de flow komen? Ja, dan zullen we zien dat we niet onderdoen aan menig tegenstander! Alleen de stap van net niet naar net wel moeten we leren nemen. En ook daar heb ik zeker wel vertrouwen in!
Want hebben jullie ook gezien dat Rox 2x een aanvallende fout meekreeg door geweldig op de voeten en in slides te verdedigen waardoor de tegenstander geprikkelt werd en ging duwen..... en hebben jullie de splijtpass van Ilse gezien op Marleen die vervolgens vol overtuiging de score verzilverde.. De rebounds die Annemiek uit de lucht plukte en waar heel veel meiden vervolgens een sterk voorbeeld aan namen en ook gingen rebounden. Ach, had ik al de vele drives van Roos genoemd die ze met vuur en passie inzette... de drive over de baseline die twee vrije worpen afdwong van Elianne....het sterk en direct genomen schot van Irma op de base die hierop ook 2 op de lijn verdiende...de vele dropsteps van Marina die eind 4e periode de 2e optie begon te vinden bij Iris.. Ingrid die zich niet meer de kop gek liet maken door de ¾ ‘press’ en gaandeweg sneller de pass gaf en daarnaast slimme drives nam, waarbij ik wens dat ze snel in de toekomst verzilvert mogen worden....Ik zag de diverse scores naast de bijna score van Marleen die helaas dat kleine gemene duwtje in de rug kreeg, bleek net genoeg, was net mis, was helemaal gemeen. Gelukkig zag ik ook dat iedereen, inclusie Marleen, de kop erbij hield en bleef basketballen. Ik zag de vele intercepties van Iris die, in no time, veel balverlies van de tegenstander afdwong en daarnaast veel ongezien werk in de aanval deed door beweging en het vrijspelen van medespeelsters en zelf sterke 2e otie schoten nam........ Ik ben gelukkig met de focus van Renate die de rebounds netjes verwerkte in sterke outlettpasses en straight-up het verticaliteitsprincipe toepaste....Ineke die diverse momenten onverschrokken naar de basket gaat...
Genoeg gezien waarvan we kunnen zeggen dat we in de periode tot nu toe al zover gegroeid zijn dat het tijd word voor: the next LEffEL.......
Al hebben we vandaag in punten dik verloren, ik zie weer nieuwe mogelijkheden om door de trainingen beter te worden dan we in het nu zijn. Ik zie de mogelijkheid om te groeien, en daarbij stel ik me ook wel vragen als; en wat nou als we wat meer tijd besteden naast de training om onze kwaliteiten en leerdoelen helderder te krijgen....stel je voor dat je in de komende periode kunt werken aan jouw eigen leerdoel en je jouw kwaliteiten kunt versterken en inzetten in de wedstrijden......... denken jullie dan ook dat we de winst van ons trainen zullen terug zien in ons spel? Ik verwacht van wel....
Frans
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten